ม่รู้ว่าซ่อนอยู่ตรงไหน
เจียงซื่อถือหนังสือไว้หนึ่งเล่มและพิงอยู่กับต้นไห่ถังต้นหนึ่ง แต่ใจกลับเหม่อลอยไม่อยู่กับเนื้อกับตัว
เหตุใดพี่รองถึงยังไม่กลับมาอีก จะเกิดอะไรขึ้นหรือไม่นะ
“คุณหนู คุณชายรองกลับมาแล้วเจ้าค่ะ” อาเฉี่ยวเปิดประตูเรือนออก พร้อมกับพาเจียงจั้นเดินเข้ามา
“น้องสี่…”
เจียงซื่อส่ายหัว เพื่อให้เจียงจั้นหยุดพูดก่อน “เข้ามาคุยด้านในเจ้าค่ะ”
พอเข้ามาถึงด้านใน เจียงจั้นก็นั่งลงที่เก้าอี้ทันทีจากนั้นก็หันไปบอกอาเฉี่ยวอย่างไม่เกรงใจ “รีบเทน้ำชามาบรรเทาความตกใจของข้าหน่อย”
อาเฉี่ยวมองหน้าเจียงซื่อหนึ่งที
เจียงซื่อพยักหน้าเบาๆ อาเฉี่ยวถึงยอมไปหยิบและเดินกลับมาพร้อมถ้วยน้ำชาด้วยความรวดเร็ว
เจียงซื่อส่งสัญญาณให้อาเฉี่ยวออกไปรอข้างนอกก่อน นางรอเจียงจั้นดื่มน้ำชาไปครึ่งแก้วเพียงอึดใจเดียวอย่างอดทน แล้วจึงเอ่ยถาม “พี่รองเจอเรื่องอะไรมาหรือเจ้าคะ”
เจียงจั้นวางแก้วน้ำชาลงที่โต๊ะ หยิบผ้าออกมาเช็ดมุมปาก แล้วจึงเริ่มเล่า “น้องสี่ ทุกอย่างเป็นดั่งที่น้องสี่ว่าไว้จริงๆ มีคนไปหยิบของในกล่องร้องเรียนจริงๆ ด้วย”
เจียงซื่อขมวดคิ้ว “แล้วพอพี่รองหยอดเสร็จ พี่ไม่ได้ออกจากตรงนั้นทันทีรึ”
ช่างเป็นพี่ชายที่เชื่อถือไม่ได้เสียจริงเจียงจั้นหัวเราะด้วยความเขิน “ก็ข้าสงสัยนี่ ว่าจะมีคนมาจริงหรือไม่”
“หลังจากนั้นล่ะ”
“จากนั้นก็มีคนมาหยิบกล่องร้องเรียนไป แต่ข้ายังไม่ทันเดินจากไป ก็มีคนเข้ามาอีก!”
“มีคนมาอี
