่นมีใจให้กับหญิงอื่นหรือไม่ แต่มันอยู่ที่เขาไม่มีความเคารพในซื่อเอ๋อร์เลยแม้แต่น้อย คนเช่นเขา ไม่ใช่คู่ครองที่เหมาะสมของลูกข้า!”
“แล้วเจ้าเคยถามความเห็นของซื่อเอ๋อร์หรือยัง”จู่ๆ เฝิงเหล่าฮูหยินก็ถามออกมา
เจียงอันเฉิงถึงกับชะงัก
เฝิงเหล่าฮูหยินแอบยิ้มมุมปาก “เจ้ายังไม่ได้ถามซื่อเอ๋อร์เสียหน่อย แล้วเจ้ารู้ได้อย่างไรว่านางอยากยกเลิกงานสมรสหรือไม่ ถึงแม้ว่างานสมรสเป็นคำสั่งของบิดามารดาก็ตาม แต่เจ้าไม่คิดหรือว่า บางทีเจ้าก็อาจคิดผิด แล้วทำให้ซื่อเอ๋อร์ต้องโทษเจ้าไปตลอดทั้งชีวิต”
คำพูดของเฝิงเหล่าฮูหยินทำให้เจียงอันเฉิงถึงกับหน้าซีด
ภรรยาผู้ล่วงลับทิ้งบุตรสาวไว้ให้ตนสองคน และบุตรชายอีกหนึ่งคน ในบรรดาบุตรของเขาทั้งสามคนนี้ เขารักและเอ็นดูซื่อเอ๋อร์มากที่สุด
ไม่ว่าจะหน้ามือหรือหลังมือก็ล้วนเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของเขาทั้งหมด เขารู้ว่าการลำเอียงไม่ใช่เรื่องที่ดีก็ซื่อเอ๋อร์ดันมีใบหน้าที่เหมือนกับภรรยาผู้ล่วงลับมากเสียจนห้ามไม่ได้นี่เพียงแค่เห็นหน้าบุตรสาวคนเล็ก หัวใจทั้งดวงของเขาก็อ่อนระทวยจนควบคุมไม่ได้
แต่บุตรสาวคนเล็กกลับไม่สนิทกับเขาตั้งแต่เด็กๆท่าทีในวันนี้ กว่าจะได้มาสักครั้งมันใช่เรื่องง่ายที่ไหนกัน เขาไม่อยากรู้สึกห่างเหินกับลูกอีกต่อไปแล้ว
เฝิงเหล่าฮูหยินหัวเราะเย็นเยือกอย่างเงียบๆ
นางรู้อยู่แล้วว่า การดึงซื่อเอ๋อร์ออกมาเกลี้ยกล่อมเหล่าต้าเป็นวิธีที่ถูกต้องที่สุด“แม้ว่าซื่อเอ๋อร์จะโ
