ทษข้า ข้าก็…”
“เชิญคุณหนูซื่อเอ๋อร์เข้ามา” เฝิงเหล่าฮูหยินพูดแทรกเจียงอันเฉิง พลางออกคำสั่งกับอาฝู
อาฝูเดินออกไปเชิญเจียงซื่อทันที
เจียงซื่อกำลังคำนวณเวลา
เวลานี้ ท่านพ่อน่าจะเข้าใจสถานการณ์แล้ว
ท่านพ่อในชาติที่แล้วก็ไม่เห็นด้วยกับการเลื่อนงานสมรสให้เร็วขึ้น ในครั้งนี้บังเอิญว่าเฉี่ยวเหนียงไม่ตาย ด้วยความรักและเอ็นดูของฮูหยินแห่งอันกั๋วกงที่มีให้กับจี้ฉงอี้ นางไม่มีทางไล่เฉี่ยวเหนียงออกไป และหากท่านพ่อรู้เรื่องนี้เข้าจะต้องขอยกเลิกงานสมรสเป็นแน่
แน่นอนว่า เมื่อตอนกัวซื่อพูดถึงเรื่องอันเน่าเฟะในตระกูลของตัวเองนั้น นางได้ตกแต่งเรื่องราวให้ดูไม่แย่ ฉะนั้น ความโมโหของท่านพ่อยังขาดชนวนอีกนิดหน่อย
แต่ก็ไม่ได้สำคัญมาก รอให้พี่รองได้ฟังข่าวนี้จากด้านนอกกลับมา แล้วบอกกับท่านพ่ออีกที ท่านพ่อจะต้องตัดสินใจเด็ดขาดอย่างแน่นอน
เจียงซื่อนั้นเข้าใจเป็นอย่างดีว่าในเวลาสำคัญเช่นนี้ ท่านย่าผู้อาศัยอยู่เรือนฉือซิน ผู้ที่ถือว่าดีต่อนางไม่น้อยนั้น ก็คงคาดหวังอะไรมากไม่ได้ด้วยเช่นกัน
เหตุใดพี่รองถึงยังกลับมาไม่ถึงอีก
“คุณหนูซื่อเจ้าคะ เหล่าฮูหยินให้มาเชิญเข้าไปเจ้าค่ะ”
เจียงซื่อหยุดคิดเรื่องราวทั้งหมด จากนั้นเดินตามอาฝูเข้าไปด้วยสีหน้านิ่งเรียบ
“ซื่อเอ๋อร์ รอนานเลยล่ะสิ”
เจียงซื่อน้อมทักเหล่าฮูหยิน พลางเอ่ยตอบด้วยรอยยิ้ม “ท่านย่ามีแขก ข้าที่เป็นหลานสาว รอเสียหน่อยก็ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ”
“ซื่อเอ๋อร์เป็นเด็กรู
