มที่มีใบหน้าคล้ายกับหลานสาวของผู้อาวุโสเผ่าอูเหมียว นางจึงใช้ชีวิตเป็นหญิงคนนั้นเรื่อยมาผู้อาวุโสเผ่าอูเหมียวนั้น หากดูจากใบหน้าแล้วแทบดูไม่ออกเลยว่าเป็นคนสูงอายุ และยังเป็นคนที่มีเรื่องชวนให้รู้สึกน่าอัศจรรย์มากมาย ตามที่นางมีพรสวรรค์เรื่องการรับกลิ่น ผู้อาวุโสยังได้สอนวิชาประหลาดให้กับนางอีกหนึ่งแขนง อย่าว่าแต่นางสามารถแยกแยะกลิ่นหอมจากร่างกายของแต่ละคนได้เลย หากมีลมพัดผ่านคราหนึ่งเพียงได้สัมผัสกลิ่นจากลม แม้จะเล็กน้อยมากนางก็สามารถรู้ได้เลยว่าฝนกำลังจะตกหรือไม่
เมื่อรู้ว่ากัวซื่อ ฮูหยินของซื่อจื่อแห่งอันกั๋วกงอยู่ข้างใน เจียงซื่อก็โล่งอก
เวลาผ่านไปไม่นาน สาวรับใช้อาฝูก็เดินกลับมากล่าวต่อเจียงอันเฉิง “นายท่านใหญ่ เหล่าฮูหยินให้มาเชิญเจ้าค่ะ”
สายตาของนางตกอยู่ที่เจียงซื่อ และแฝงไว้ด้วยความสับสนหลายอย่าง “คุณหนูสี่ คุณหนูเข้าไปจิบชาร้อนที่ห้องรับรองด้านข้างก่อนดีหรือไม่เจ้าคะ”
“ท่านพ่อ งั้นลูกรอด้านนอกนะเจ้าคะ” เจียงซื่อย่อตัวกับเจียงอันเฉิง
เจียงอันเฉิงเดินตามอาฝูเข้าไป เพียงมองเข้าไป ก็เห็นเฝิงเหล่าฮูหยินและสตรีอีกท่านหนึ่งซึ่งนั่งอยู่ฝังตรงข้ามสตรีผู้นั้นอายุราวสามสิบ เป็นคนค่อนข้างสะสวยมีดวงตาที่ดูเป็นคนฉลาด
เจียงอันเฉิงยิ่งงงงวยไม่เข้าใจ
แขกที่ท่านแม่พบอยู่เป็นผู้หญิงงั้นรึ แล้วอนุญาตให้เขาเข้ามาทำไมกัน
“ท่านนี้คือนายท่านปัวใช่หรือไม่” หญิงสาวลุกขึ้นยืน
เฝิงเหล่าฮูหยินพยักหน
