รสให้เร็วขึ้นเล่า”เจียงอันเฉิงยังคงถามจี้
ลูกๆ ทั้งสามคนสูญเสียแม่ไปตั้งแต่เด็ก ฉะนั้นการสมรสเรื่องใหญ่ขนาดนี้จะสะเพร่าไม่ได้เด็ดขาด
น้ำเสียงบีบบังคับให้จนมุมของเจียงอันเฉิงสร้างความไม่พอใจกับกั๋วซื่อเป็นอย่างมาก แม้ไม่ได้แสดงออกทางสีหน้าเลยแม้แต่น้อย “น้องสามแม้มิได้เป็นอะไรมาก แต่คืนวันที่ตกน้ำยังมีสตรีอีกท่านหนึ่งตกไปด้วย… เพื่อหลีกเลี่ยงการถูกนินทาจากผู้อื่น ท่านพ่อกับท่านแม่ได้หารือไว้ว่าอยากให้คุณหนูสี่แต่งเข้าไปเร็วขึ้น…”
“สตรีอีกท่านหนึ่ง” สีหน้าของเจียงอันเฉิงพลันเปลี่ยนเป็นเย็นชาราวกับน้ำแข็งที่เกาะจนแข็งตัว“หญิงนั้นคือผู้ใดกัน”ความเซ้าซี้ของเจียงอันเฉิงทำให้กัวซื่อเริ่มโมโหเมื่อนึกถึงท่าทีที่อนุญาตแล้วของเหล่าฮูหยินแห่งตงผิงปัวเมื่อครู่ นางเลยพูดออกไปตรงๆ “ข้าขอพูดตรงๆ เลยนะเจ้าคะ น้องสามรู้จักกับหญิงคนนั้นมาก่อน แต่นายท่านปัววางใจได้ เขาแค่ไม่รู้จักกาลเทศะ หลังจากนี้ ท่านพ่อกับท่านแม่จะดูแลอบรมให้เข้มงวดกว่านี้เจ้าค่ะ ส่วนหญิงคนนั้น…”
“ข้าขอยกเลิกงานสมรส!” เจียงอันเฉิงโพล่งออกไป และไม่อยากฟังต่อ
กัวซื่อถึงกับชะงัก
นางฟังผิดไปหรือไม่ เมื่อกี้นายท่านตงผิงปัวว่าอะไรนะ
ยกเลิกงานรสมรส
กัวซื่อรู้สึกเพียงน่าขำสิ้นดี
การที่จวนตงผิงปัวได้ดองกับจวนอันกัวก๋ง ไม่ใช่ความสัมพันธ์ที่ได้มาง่ายๆ แล้วตงผิงปัวก็พูดออกมาว่าจะยกเลิก ง่ายๆ เช่นนี้เลยหรือ
“นายท่านปัว ได้โปรดอย่าเพิ่งใจร
