อาหมานเข้าใจทันที จึงตามเจียงซื่อไปหลบตรงนั้นด้วยกัน
เจียงซื่อจับแผ่นหินเอาไว้ ไออุ่นจากแผ่นหินซึมเข้าสู่ฝั่ามือ คงเป็นความร้อนจากแสงแดดเมื่อตอนกลางวันที่ยังไม่ระเหยหายไป
พลันมีเสียงร้องไห้ดังมาจากริมทะเลสาบ เจียงซื่ออดไม่ได้ที่จะมองดู
ภายใต้แสงจันทร์ ทำให้เห็นเรือนร่างของคนสองคนอย่างชัดเจน
เรือนร่างชายหนุ่มค่อนข้างผอม ตัวสูงกว่าหญิงสาวเกือบหนึ่งศีรษะ นั่นคือว่าทีสามีของเจียงซื่อจี้ฉงอี้
เจียงซื่อเปลี่ยนจากมองใบหน้ารูปงามของจี้ฉงอี้ไปเป็นใบหน้าของหญิงสาวแทน
นางมีความสงสัยมาตลอด สตรีที่ทำให้จี้ฉงอี้ประคบประหงมดุจบุปผา ส่งผลให้เขาไม่คิดแม้แต่จะแตะเนื้อต้องตัวนางนั้นมีหน้าตาเป็นเช่นไร
เมื่อตอนนางแต่งเข้าจวน สตรีคนนั้นได้ลาโลกไปแล้ว จนกระทั่งคืนนี้ เป็นวันที่นางได้เห็นใบหน้าของนางอย่างแท้จริง
นางเป็นหญิงร่างเล็ก มีดวงตาเรียวยาวดุจใบหลิวเป็นดวงตากลมโตหนึ่งคู่ แม้อยู่ภายใต้แสงจันทร์ที่ส่องสว่าง ก็ยังทำให้เห็นว่านางหาใช่คนผิวขาวไม่
เจียงซื่อพลันรู้สึกว้าวุ่นสับสนหากพูดตามความคิดภายในใจ หญิงคนนี้ถือว่ามีหน้าตาสะสวย แต่ยังห่างจากความเป็นหญิงรูปงามอยู่มากพอควร แล้วยิ่งรู้ว่านางเป็นแค่หญิงสาวธรรมดา ไม่เคยร่ำเรียนหนังสือมาก่อน ก็ยิ่ง…
แล้วเจียงซื่อก็หันมองจี้ฉงอี้แทน นางเห็นความเจ็บปวดและความวิตกกังวลที่แสดงอยู่บนใบหน้าของเขา ต้องยอมรับจริงๆ ว่าเขาพ่ายแพ้ให้กับรักแท้แล้วจริงๆ
“คุณชายอี้ ท่าน…
