นางพึมพำ “ข้าเอามันออกมาจริง ๆตงหยิง เจ้าเปลี่ยนที่เก็บมันหรือไม่ ? ”ตงหยิงส่ายหน้าของนาง“หมอนหยกนั่นถูกมอบให้กับคุณหนูแล้วเจ้าค่ะ คุณหนูชอบมันมาก แต่ก็บอกว่ามันอึดอัดที่จะนอนต่อจากนั้นคุณหนูเก็บมันไว้ในตู้เสื้อผ้า บ่าวใช้นี้จำได้ว่ามันอยู่ในชั้นบนของตู้เสื้อผ้า มันจะหายไปได้อย่างไรเจ้าคะ”ทั้งสองต่างสับสนทางด้านของเฟิงเซียงหรู นางรู้สึกสลดใจเช่นกัน บ่าวรับใช้คนหนึ่งกำลังบอกนางว่า “มีคนจากตำหนักปิงมาพร้อมกับข้อความ นางบอกว่าองค์ชายสี่รู้สึกว่าดอกโบตั๋นที่พระองค์ปักเมื่อวานนี้ยังดูไม่ดีนัก พระองค์อยากจะเชิญคุณหนูไปสอนพระองค์เจ้าค่ะ”เซียงหรูโกรธมากจนนางกระแทกถ้วยชาตรงหน้านางเมื่อเร็วๆ นี้อารมณ์ของนางค่อนข้างแย่ แต่เมื่อนางใช้เวลากับองค์ชายสี่ นางก็ไม่สามารถระงับอารมณ์ของนางได้ เมื่อได้ยินว่าคนผู้นั้นสร้างปัญหามากขึ้นนางอดไม่ได้ที่จะโกรธ แต่กล่าวว่า “สอนอะไร !พระองค์ได้รับการสอน 800 ครั้ง หากพระองค์ไม่มีพรสวรรค์ พระองค์ต้องฝึกฝน พระองค์จะให้ข้าสอนอะไรอีก”บ่าวรับใช้ไม่กล้าพูดอะไรเลยอย่างไรก็ตามนางคิดกับตัวเองว่าเป็นไปได้หรือไม่ว่าเจ้าต้องการที่จะให้องค์ชายสี่มีความสามารถในการเย็บปักถักร้อย ? ในท้ายที่สุดพระองค์เป็นคนที่โตแล้ว แค่เชื่อฟังก็พอแล้ว หลังจากคิดไปเล็กน้อย ความคิดที่ถูกบังคับให้อยู่ในใจนางนานหลายเดือนก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง และนางก็อดไม่ได้ที่จะพูดกับเฟิงเซียงหรู “ในความเป็นจริง…
