้าง อาจเป็นเพียงทรัพย์สิน หรือไม่ก็อาจจะเป็นโอสถ…”“เช่นนั้นเรากลับกันเถิดอาซาน จินเออร์ เรื่องนี้ค่อยกลับไปคุยกันที่บ้านเถิด อีกอย่างทางที่ดี ข้าว่าเรามิควรบอกยายแก่กับแม่เจ้าหรอกนะ สองคนนั้นจะเป็นกังวลเสียเปล่าๆ”
“ขอรับท่านพ่อ”
เมื่อกลับถึงบ้านแล้วทั้งหมดได้มาทานข้าวร่วมกันจากนั้นเปั่ยจินจึงเอ่ยว่าต้องการให้ครอบครัวซูที่ต้องการฟืนฟูพลัง เข้าสู่มิติจิตของนาง โดยจะเข้าไปในตอนกลางคืนและออกมาตอนกลางวัน เพื่อมาทำงานตามปกติ ส่วนเรื่องเวลาไม่ต้องกังวลนางจะปรับให้มิติของนาง ครึ่งชั่วยามในโลกภายนอก เท่ากับ หนึ่งเดือนของโลกภายในโดยนางจะให้ทุกคนเข้ามิติในยามซวี (19.00-20.59 น.) และออกมาในยามเหม่า (เวลา 05.00-06.59 น.) เช่นนั้นในแต่ละคืนทุกคนจะได้ฝึกฝนถึงห้าชั่วยาม หรือหากเป็นโลกภายนอกกก็เป็นระยะเวลาถึงสิบเดือนด้วยกัน หากไม่หนักหนาจนเกินไป ความแข็งแกร่งของทุกคนก็จะสำเร็จภายในคืนเดียว
ใครจะหาว่าโกงก็แล้วไปเถิด นางมีมิติเลยนะ จะให้มาเริ่มต้นธรรมดา แถมนานๆ ได้ไงกัน หึ
พรึ่บ
หลังจากนั้นทุกคนก็เข้าสู่มิติ
“คารวะนายท่านและคุณหนูเจ้าค่ะ”
“อืมม คนพวกนี้ใครกันหรือจินเออร์”
“แหะๆ ท่านพ่อช่วยลูกด้วยเจ้าค่ะ”
“อืม เจ้านี่นะ”
“คนพวกนี้คือทาสที่ลูกซื้อตัวมาให้เป็นคนของเราเจ้าค่ะ”
“อืม จริงสิ ข้ายังไม่ได้ตั้งชื่อให้หน่วยของพวกเจ้าเลยสินะ งั้นเอาเป็นหน่วยราตรีกาลละกันนะเจ้าค่ะทุกท่าน”
หลังจากนั้น เปั่ยจินจึง
