อยู่กับฉันดีกว่า”ฉินเฉาโพล่งออกมาทันที“เจ้าจะให้ข้าทรยศต่อสำนักไท่ยีงั้นเหรอ?”“พูดถึงเรื่องทรยศ”ฉินเฉาชี้นิ้วไปรอบ ๆ “ช่วยดูด้วยว่าตอนนี้นายอยู่ที่ไหน นายกำลังอยู่ใต้ผาชำระบาป และที่นี่ก็เอาไว้ขังคนทรยศ”“นี่…..”“พวกนั้นมองว่านายเป็นคนทรยศไปตั้งนานแล้ว”ฉินเฉาชี้ประเด็นให้เห็นอย่างชัดเจน “ยังต้องให้ฉันมาเตือนนายอยู่อีกเหรอ? การที่นายไปกับฉัน มันก็เป็นเรื่องที่สมเหตุสมผลอยู่แล้ว”“นั่นเป็นเรื่องเข้าใจผิดกันเท่านั้น ข้าไม่อยากทรยศต่อสำนักของตัวเอง”“ฉันจะไม่ให้นายทำเรื่องที่เป็นการทรยศต่อสำนักหรอก”ฉินเฉากล่าวว่า “ขอเพียงแค่นายตามฉันออกไปจากที่นี่ด้วยกัน ไม่ว่านายอยากจะทำอะไรก็ทำไปเถอะ ฉันจะไม่ไปรบกวนนาย เพียงแต่ว่าตอนที่ฉันต้องการความช่วยเหลือ นายอย่าทำเป็นนิ่งดูดายก็พอแล้ว”“โอ้….. ไม่ว่าจะพูดยังไง แต่ข้าก็เคยเป็นเจ้าสำนักของสำนักไท่ยี…..”หานหยู่เจ๋อถอนหายใจออกมา“นายยังรู้สึกผูกพันกับที่นี่อยู่สินะ”“หากเจ้าถูกเลี้ยงดูอยู่ในสถานที่แห่งหนึ่งมาหลายพันปี เจ้าก็จะต้องมีความรู้สึกนี้ไม่ต่างกัน”“นั่นก็จริง”ฉินเฉาผงกหัว “แต่ว่าวันนี้ฉันจะต้องพานายออกไปจากที่นี่ให้ได้นายไม่มีทางเลือกหรอก”“…………..”หานหยู่เจ๋อนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง“เจ้าต้องยอมรับเงื่อนไขของข้าเสียก่อน”เขาพูดออกมาเพียงเท่านั้น“เงื่อนไขอะไร? นายพูดมาเลย”ฉินเฉาพยักหน้าอย่างใจกว้าง“หลังจากที่ข้าศึกษาคนและเครื่องมือรวมกันเป็นหนึ่งได้แล้ว เ
