เกาเสี่ยวตงโกรธพูดว่า “พวกข้ายกย่องให้พี่ใหญ่เฉินเป็นหัวหน้าแล้ว จะไปยอมรับเจ้าได้อย่างไร!”
หลี่ลี่เหยียบนิ้วมือของเขาข้างหนึ่ง ออกแรงเล็กน้อย หนุ่มอ้วนก็ร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด
“ถึงเจ้าจะฆ่าข้า ข้าก็ไม่ยอมรับ คนเราต้องมีสัจจะ…”
หลี่ลี่เห็นเจ้าอ้วนคนนี้พูดจาฉลาด เห็นว่าเป็นพวกอ่อนแอ ไม่คิดว่าจะมีความซื่อสัตย์อยู่บ้าง
ชายหนุ่มยกเท้าออก พยุงเกาเสี่ยวตงลุกขึ้น หัวเราะแล้วพูดกับอีกฝ่าย “เมื่อครู่เสียมารยาทไปหน่อย เกาเสี่ยวตง เจ้ายึดมั่นในคำพูดมากกว่าที่ข้าคิดเสียอีกนะ”
จากนั้นก็ให้ลูกศิษย์คนอื่นลุกขึ้น รีบรักษาบาดแผล
เกาเสี่ยวตงและเฉินหลงมองหลี่ลี่ด้วยความครึ่งเชื่อครึ่งสงสัย ไม่รู้ว่าเขาจะทำอะไร
หลี่ลี่หยิบสัญญาออกมาจากอก ส่งให้เฉินหลง “พี่เฉิน เจ้าดูสัญญานี่สิ ข้าไม่ได้ต้องการหลอกผู้ดูแลหลิวหรอก แต่เขามีหลานชายคนหนึ่งที่อยากจะมาเป็นลูกศิษย์ที่สำนักนอก เขาเห็นข้าเป็นเด็กกำพร้า ก็เลยอยากจะรังแกข้าให้ออกจากสำนัก เพื่อให้หลานชายของเขาเข้ามาแทนที่ข้า”
เฉินหลงดูสัญญาแล้ว ข้างบนมีข้อความว่าถ้าหลี่ลี่แพ้ ก็ต้องออกจากสำนักหมิงเยว่ เท่านี้เขาก็เข้าใจได้ว่าเกิดอะไรขึ้น เมื่อดูเสร็จก็ส่งต่อให้เกาเสี่ยวตง
เฉินหลงแสดงสีหน้าละอายใจ ก้มหน้าพูดเสียงเบา “พี่ใหญ่หลี่ พวกเราเข้าใจผิดในตัวท่านจริง ๆ ข้ายินดีรับโทษ จะลงโทษอย่างไรก็ได้ทั้งนั้น”
เกาเสี่ยวตงพูด “พี่ใหญ่หลี่ ที่แท้พวกเราเข้าใจผิดในตัวท่า
