กเขา “เรื่องสถานศึกษาสตรี ตอนนี้พวกบัณฑิตชรามีความเห็นอย่างไรบ้าง”
เจ้าตัวร้าย วัน ๆ เอาแต่คิดจะหลอกถามเขา
มีเส้นสายให้ใช้ช่างสะดวกจริงนะ
เซี่ยเวยหลับตา พูดยิ้ม ๆ “ไม่มีความเห็น”
เจียงเสวี่ยหนิงนึกว่าความหมายของเขาคือไม่บอกนาง จึงกลอก นัยน์ตารอบหนึ่ง พูดเสียงอ่อนลงเล็กน้อย “ข้ารู้ว่าบัดนี้เรื่องในท้องพระโรงล้วนหารือกันในสำนักมหาบัณฑิต หากยังไม่ชัดเจนจะไม่ประกาศสู่ ภายนอก ท่านที่เป็นหนึ่งในนั้นย่อมไม่สะดวกจะบอกเล่าเรื่องภายในกับข้าบ่อย ๆ จริง ๆ นั่นแหละ แต่บอกกันนิดเดียวไม่เป็นอะไรเสียหน่อย แค่ นิดเดียว นิดดดดเดียวเอง!”
ขณะพูดยังจิ้ม ๆ นิ้วก้อยไปด้วย
เว้นพื้นที่ไว้น้อยนิดเป็นพิเศษของพิเศษเลยทีเดียว
เซี่ยเวยถูกเสียงร้องขอของนางทำเอาหูแทบชาหนึบ เขาเหลือบมอง ก่อนจะกดฝั่ามือของนางที่วางบนแขนซ้ายตนเผื่อนางทำอะไรอีก ทอดถอนใจแล้วจึงกล่าว “ที่บอกว่า ‘ไม่มีความเห็น’หมายความว่าพวกเขามี ความคิดเห็นอื่นในใจแต่ไม่กล้าโต้แย้ง ไม่ได้แปลว่าไม่บอกเจ้า”
เจียงเสวี่ยหนิงกระจ่างแจ้ง “อ้อ”
นางคิด ๆ ดูก็อยากปล่อยมือ แต่ชั่วพริบตานั้นพลันนึกถึงเรื่องสถานศึกษาขึ้นมา ฉะนั้นนอกจากจะไม่ยอมปล่อยแล้วยังขยับเข้าใกล้กว่าเดิม เสียอีก “เช่นนั้นท่านว่าหากเปลี่ยนที่รอบ ๆ ตำหนักคุนหนิงอย่างตำหนัก เฟิงเฉินและเรือนหยางจื่อเป็นสถานศึกษาสตรีแห่งแรก เริ่มจากเหล่าสตรี มีชาติตระกูลในเมืองหลวงก่อน ที่เหลือก็รอฟังข่าวคราวแล้วจ
