บตาปริบ ๆ หัวสมองมีแสงแล่นวาบ คล้ายคว้าจับอะไรได้ ราง ๆ บังเกิดความรู้แจ้งในฉับพลัน
เซี่ยเวยรู้ว่านางไม่นับว่าโง่เขลา เรื่องเช่นนี้แค่เล็กน้อยก็เข้าใจได้ จึง กล่าวต่อ “ทุกครั้งที่วางแผนไม่อาจเอาแต่คิดแผนการใหญ่โต ยิ่งเป็นเรื่องสำคัญก็ยิ่งต้องเริ่มทำจากจุดเล็ก ๆ สิ่งใดที่เพียงก้าวเดียวก็สำเร็จมักไม่ใช่ เรื่องดี เมื่อเปิดสถานศึกษาสตรีแล้ว เจ้าต้องการให้นักเรียนสามารถเป็น บัณฑิตสอบเคอจวี่หรือให้รู้หนังสือก่อนดีล่ะ”
เจียงเสวี่ยหนิงขมวดคิ้วครุ่นคิด
เซี่ยเวยชักนำนางทีละนิดเป็นลำดับขั้นตอน“ใต้หล้ามีหลายสำนัก บัณฑิตใหญ่ เช่น สำนักบัณฑิตไปั๋ลู่และสำนักบัณฑิตเย่ว์ลู่ นักเรียนแม้ต้องเดินทางไกลพันลี้ก็ยังดั้นด้นมาขอศึกษาวิชารู้หรือไม่เพราะอะไร”
เจียงเสวี่ยหนิงกล่าว “เป็นเพราะอาจารย์ในสำนักความรู้ลึกล้ำกว่า”
เซี่ยเวยยิ้ม “ไม่ผิด”บทที่ 251 ซ่อนมีด (2)เจียงเสวี่ยหนิงส่งเสียงอ้อเบา ๆ “ดังนั้นจะเปิดสถานศึกษาได้มากน้อยเพียงใดและมีสภาพเช่นไร หัวใจสำคัญไม่ใช่ว่ามีนักเรียนมาได้แค่ไหนแต่มีอาจารย์เต็มใจมาสอนมากน้อยแค่ไหน!”
เซี่ยเวยเห็นนางจับใจความสำคัญได้ รอยยิ้มที่ริมฝีปากก็ยิ่งเด่นชัดขึ้นหลายส่วน หลับตาลงใหม่อย่างวางใจแล้วกล่าวพลางเอนหลัง“วางแผนง่ายดาย สำเร็จการยากเย็น กินคำโตเคี้ยวไม่ไหว คิดให้กระจ่างก่อนค่อย ทำ อย่าให้คนอื่นเห็นเป็นเรื่องตลก”
วางแผนง่ายดาย สำเร็จการยากเย็น
เจียงเสวี่ยหนิงในชาติก่อนคิ
