ดเสมอว่าคนผู้นี้คืออัจฉริยะฟั้าประทาน กระทำสิ่งใดล้วนสะดวกไปเสียหมด แม้แต่เรื่องใหญ่อย่างการก่อกบฏก็ง่ายประหนึ่งพลิกฝั่ามือ แต่โลกนี้ไหนเลยจะมีเรื่องง่ายดายปานนั้นจริง ๆ
เบื้องหลังสิ่งที่เห็นว่าแค่ลงมือกระทำก็สำเร็จล้วนเป็นความพยายามอย่างหนักหน่วงที่ไม่มีใครล่วงรู้…
นางจ้องเขาเขม็ง ท้ายที่สุดก็ต้องยอมรับนับถืออีกครา
เพียงแต่…
มีเรื่องบางอย่างที่ไม่อาจเข้าใจจริง ๆ
เจียงเสวี่ยหนิงครุ่นคิด เวลานี้สำนักมหาบัณฑิตเป็นถึงศูนย์รวมข้อมูลข่าวสารต่าง ๆทั่วแผ่นดิน การที่นางเข้าครองตำหนักคุนหนิงจะว่าไปก็ ไม่ใช่เรื่องเล็ก เหตุใดคนผู้นี้จึงยังอดทนไม่ถามไถ่ได้อีกนะ
ครั้นกลับถึงจวนตระกูลเซี่ย สมองนางก็เต็มไปด้วยความคิดเรื่อง สถานศึกษาสตรี
เซี่ยเวยถาม “อยากกินอะไรล่ะ”
นางตอบง่าย ๆ “เกี๊ยวสักชามเป็นเช่นไร”เซี่ยเวยปล่อยให้นางอยู่ในห้องอักษรพร้อมพู่กันและน้ำหมึก ก้มหน้า ก้มตาขีด ๆ เขียน ๆเร็วรี่อยู่หน้าโต๊ะคนเดียว ส่วนตนเข้าไปในครัวด้านหลัง
สองเดือนมานี้เจียงเสวี่ยหนิงคุ้นเคยกับจวนของเขาเสมือนอยู่บ้าน ตัวเอง ท่อความร้อนใต้พื้นถูกจุดไว้ พรมปูเต็มพื้น พอเข้าห้องมาก็สะบัดรองเท้า นั่งขัดสมาธิบนเก้าอี้ไท่ซือที่เซี่ยเวยนั่งเป็นประจำ ตามด้วยวาง กระดาษหยิบพู่กันมาบันทึกแนวคิดทิศทางที่นึกได้บนรถม้า
ไม่ทันรู้ตัวก็ผ่านไปสองเค่อแล้ว
นางเขียนครู่หนึ่งหัวสมองก็ตีบตัน นั่งอยู่พักใหญ่ก็ทนไม่ไหวต้องลงมาเดินวนซ้ายเวียนข
