เป็นเลิศก็ยิ่งดูพูดน้อยเข้าไปใหญ่
อีกทั้งเขาก็รู้ว่าตัวเองกับเซี่ยเวยไม่ค่อยลงรอยกันนัก
จึงทำเพียงประสานมือคารวะพร้อมตอบว่า“ท่านกล่าวเกินไปแล้ว ราชสำนักเพียงส่งข้ามาเจรจาเท่านั้น”
ที่จริงจางเจอออกจากเมืองหลวงตั้งแต่คืนวาน น่าจะเข้าเมืองเจินติ้ง ได้ภายในเช้าตรู่ยามอาทิตย์เพิ่งทอแสง ไม่คิดว่าเมื่อถึงจุดพักม้านอกเมืองกลับถูกคนกลุ่มหนึ่งสกัดไว้ไม่ให้เดินทางต่อหัวหน้าคนกลุ่มนั้นก็คือเตาฉินผู้เป็นคนข้างกายเซี่ยเวยนี่เอง
เตาฉินแจ้งว่าเซียนเซิงของพวกตนรู้ถึงการมาของเขา ด้วยสถานการณ์กำลังวุ่นวาย จึงส่งคนมาดูแลเพื่อกันไม่ให้เกิดเหตุไม่คาดฝันจนเป็นเหตุให้ ถูกราชสำนักครหาว่า ‘สังหารผู้แทน’ ได้นอกจากนี้เซี่ยเวยก็มีกิจธุระ มากมายจึงต้องลำบากเขารอสักหน่อย
ด้วยเหตุนี้เองเขาจึงไม่สามารถเข้าเมือง
จวบจนใกล้เที่ยง หลังคนที่ส่งมาจากในเมืองแจ้งบางอย่างกับเตาฉิน พวกตนถึงออกเดินทางกันอีกครั้ง กระทั่งมาเข้าพบเซี่ยเวยที่นี่ได้ในที่สุดเซี่ยเวยมองประเมินเขาแล้วเอ่ยว่า “คราแรกที่ข้าได้ยินข่าว ยังนึกว่าราชสำนักเลอะเลือนเสียแล้ว เพราะท่านไม่ได้อยู่กรมพิธีการ ไม่ได้อยู่ศาลหงหลู[2] เป็นเพียงรองเสนาบดีกรมอาญาที่ไม่มีความเกี่ยวข้องใดกับเรื่องนี้ อีกทั้งยังไม่เก่งเรื่องการเจรจา การที่ฮ่องเต้ส่งท่านมาเป็นผู้แทนนับเป็น ความคิดแปลกใหม่ ชวนประหลาดใจจริง ๆ”
คำพูดนี้เหมือนลองเชิงกลาย ๆ
มือสองข้างของจางเจอสอดอยู่ในแขนเสื้อห
