่งชัดแจ้งว่าเป็นการกักบริเวณ แต่ความเป็นจริงก็ไม่ต่างอันใดกัน”
เซี่ยเวยนึกอยากหัวเราะ
เขาหมุนถ้วยชาสีขาวในมือเล่นหนึ่งรอบก่อนจะค่อย ๆ วางกลับลง บนโต๊ะ ใบหน้ามิเพียงไม่ฉายแววสงสาร กลับมีรอยยิ้มสนุกสนานเสีย ด้วยซ้ำ “เช่นนั้นก็ดี พักนี้ข้ามักคิดถึงความเจ็บช้ำที่หนิงรองเคยได้รับเมื่อหลายปีก่อน พวกเขาโชคร้ายแบบนี้ ข้าก็คงไม่ต้องไปหาเรื่องเองแล้ว”
จางเจอมองเขา
——————–1. ดอกตานกุ้ย มีสีแดงอมส้ม กลิ่นหอม พบถิ่นกำเนิดทางตะวันตกเฉียงใต้ของจีน2. ศาลหงหลู คือหน่วยงานในราชสำนักที่ดูแลเรื่องระเบียบธรรมเนียมการประชุมและเข้าเฝั้าในท้องพระโรงบทที่ 238 พายุโหมกระหน่ำ (2)เซี่ยเวยไม่รู้เลยว่าคำพูดของตนเกินความเหมาะสมมากปานไหน เขา มิเพียงไม่หลบสายตา ยังหันมาบอกอีกด้วยว่า “จะว่าไป เจียงปั๋อโหยว ก็เคยชื่นชมใต้เท้าจางไว้มาก ระหว่างข้ากับเขานับได้ว่าเป็นสหายเก่า รอใต้เท้ากลับเมืองหลวง ข้าก็ขอฝากคำพูดไปบอกสักหน่อยแล้วกันว่าไม่ต้องกังวล ข้าดูแลหนิงรองเป็นอย่างดี”
คำพูดออกจะฟังดูโหดร้ายไปหน่อย
ทั้งที่เพิ่งสนทนากันไม่กี่ประโยค เซี่ยเวยก็เริ่มเบื่อหน่ายเสียแล้ว เขา พูดเสริมแค่ “เดิมข้าและเยี่ยนซื่อจื่อก็กำลังพาองค์หญิงเดินทางกลับ เมืองหลวง ธงที่ชูก็เป็นธงทัพพิทักษ์ฮ่องเต้ รบกวนใต้เท้าจางกลับไปรายงานตามนี้ด้วยว่า ขอเวลากองทัพพักสักสองวัน เมื่อเคลื่อนพลอีกครั้งจะต้อง ถอนรากถอนโคนนิกายสวรรค์ ช่วยราชสำนักจากภยันตรา
