นที่เซียนเซิงอารมณ์เสียที่สุดวันหนึ่งเลยทีเดียว
แม้แต่คุณหนูรองหนิงก็หนีไม่พ้นเคราะห์กรรมในวันถัดมา ขณะเรียนพิณ นางที่สมาธิหลุดและเอ่ยถึงเว่ยเหลียงไปประโยคเดียวก็ถูกเซียนเซิงคว้าไม้เรียวตีกลางฝั่ามือจนร้องน้ำตาเล็ด จนแล้วจนรอดก็ยังไม่เข้าใจว่าทำไมเซียนเซิงถึงหัวเสียนัก
เห็นท่าทางแบบคนที่กินน้ำส้มสายชูอยู่เงียบๆ ของเซียนเซิงตัวเอง แล้ว เจี้ยนซูก็ท้ายทอยเย็นวาบจนไม่กล้าพูดมาก
ดีที่เซียนเซิงรู้ว่าอะไรเป็นอะไร
แม้จะหึงหวง แต่ก็เพียงชั่วคราว
เพราะความสัมพันธ์ช่วงก่อนหน้านี้ของคุณหนูรองหนิงกับคุณชายเว่ยขาวสะอาด ไร้สิ่งใดแอบแฝง ต่างมุ่งมั่นแค่ทำสวนทำไร่ ต่อให้เซียนเซิง ไม่พอใจปานใดก็ต้องกลืนกลับลงไป
ยามนี้คนในจวนเจ้าเมืองเจินติ้งถูกเปลี่ยนเป็นคนของทัพซินโจวแล้ว ยามช้อนตามองก็เห็นว่าภายในเรือนมีแต่ทหารสวมชุดเกราะเดินไปมา
เจ้าเมืองคนก่อนถูกว่านซิวจื่อบั่นศีรษะตอนกองทัพนิกายสวรรค์บุก เข้าเมืองมาได้ ขุนนางที่เหลือส่วนมากถูกสังหาร ส่วนผู้ที่รอดชีวิตเผ่นแน่บไม่มีเหลือ
ด้วยเหตุนี้จวนเจ้าเมืองจึงร้าง
ให้พวกเซี่ยเวยเยี่ยนหลินพักได้พอดี
ส่วนที่พักของคุณหนูรองหนิง แน่นอนว่าต้องเป็นเรือนหลังที่ดีที่สุด ในจวนเวลานี้ย่างเข้าฤดูสารทแล้ว ใบเฟิง[1]กำลังเปลี่ยนสี
ระเบียงทางเดินแว่วเสียงพิณไหลลื่นดั่งน้ำแร่ธรรมชาติ นับว่าผู้เล่น จับจุดการบรรเลงพิณได้แล้ว ทั้งยังเริ่มชำนาญขึ้นเรื่อย ๆ
เจี้ยนซูที่ฟังอยู่ด้านน
