งบอกว่าจะเรียนพิณเพื่อ วันหน้าจะได้บรรเลงให้เขาฟังนั้น จะว่าเรียนก็เรียนอยู่ มีพัฒนาการไหมก็มีอยู่ ทว่านางนั่งนาน ๆ ไม่ค่อยได้ นั่งนิ่งได้แค่ครึ่งชั่วยามก็กระสับกระส่าย ไปทั้งตัว ยุกยิก ๆ คิดแต่จะแอบพัก
เซี่ยเวยเป็นอาจารย์ผู้เข้มงวดมาแต่ไหนแต่ไรหากเป็นตอนเรียนพิณที่ตำหนักเฟิงเฉินละก็ นางคงโดนไม้เรียวไปแล้ว
——————–
1. เฟิง หมายถึงเมเปิลบทที่ 236 เยาเหนียง (2)ทว่ายามนี้…
เมื่อนางไม่ยอมฝึก เขาโมโห ครั้นนางกล้ำกลืนฝืนทนฝึก เขาก็สงสาร
ทั้งที่ให้เจี้ยนซูเตรียมไม้เรียวไว้ถึงสองไม้ แต่จนบัดนี้ก็ยังคงดูใหม่เอี่ยม ไม่ต้องถึงขนาดตีจนหักหรอก แค่รอยขีดข่วนยังแทบไม่มี!
เจียงเสวี่ยหนิงไม่รู้ความในใจของเซี่ยเวย นางรู้เพียงคนคนนี้ดูจะคุย ง่ายขึ้นทุกวัน
ช่วงนี้ใช่ว่านางไม่อยากฝึกพิณตอนให้สัญญากับเซี่ยจวีอัน นางเองก็กล่าวอย่างจริงจัง ทว่าสถานการณ์การสู้รบตอนนี้ อีกไม่นานจะถึงเมืองหลวงแล้ว ทุกเรื่องราวในอดีตแจ่มชัดขึ้นในสมอง หากฝึกพิณด้วยใจเหม่อลอยคงคืบหน้าช้าอืดอาด ไม่สู้รอให้ ใจสงบค่อยกลับมาฝึกจะดีกว่า ด้วยเหตุนี้นางจึงเล่นลูกไม้แอบอู้ไปก่อน
นั่งนานจนปวดคอ
เจียงเสวี่ยหนิงถอนหายใจยาวพลางหันคอไปมา
เซี่ยเวยที่ยืนอยู่ด้านหลังเห็นแล้วอมยิ้ม ยื่นนิ้วมือเรียวยาวไปวางที่ท้ายทอยของนาง ออกแรงนวดทีละนิด “เจ้าจับปลาสามวันก็ทอดแหสองวันแบบนี้ เกรงว่าเรียนจนแก่ก็ยังเรียนได้ไม่ถึงเจ็ดแปดส่วนของข้า ด้วยซ้ำ ฝึกแค่นี
