ล้วนเก็บซ่อนไว้ใน ความเงียบงัน
เซี่ยจวีอันนึกอยู่หลายครั้งว่าหากได้พบนางที่สาขาลั่วหยางจะเป็นสถานการณ์เช่นไร
ช่วงทำกิจใหญ่งานสำคัญ ตามหลักแล้วเขาควรควบคุมตัวเอง
ด้วยเหตุนั้น เขาจึงจินตนาการสถานการณ์ทั้งหมดรวมถึงแบบเลวร้ายที่สุดในใจไปรอบหนึ่งก่อนแล้ว เขาจึงคิดว่ายามได้พบเจียงเสวี่ยหนิงอีกครั้ง ใจเขาจะสงบดุจน้ำนิ่งไม่เปิดเผยช่องโหว่ยิ่งกว่านั้นสถานการณ์ก็ไม่ได้ เลวร้ายอย่างที่คิดทว่าเมื่อมองนัยน์ตาแฝงความเศร้าโศกเลือนรางเช่น หมอกควันครู่เดียว กลับรู้สึกว่ามันกระแทกดวงใจอย่างรุนแรง เขาแทบจะสูญเสียการควบคุมไปชั่วขณะ เปิดเผยจิตสังหารและความดุร้ายที่ซุกซ่อน อยู่ออกมาว่านซิวจื่อมองเขาด้วยสายตาสนอกสนใจ“ท่าทางเจ้าจะชอบแม่นางน้อยคนนี้จริง ๆกระมัง”
เซี่ยเวยจึงค่อยเลื่อนสายตาไป
เพียงกวาดตามองสตรีสาวที่แต่งกายไม่เรียบร้อยทำท่าน้อยอกน้อยใจอยู่แทบเท้าว่านซิวจื่อ เขาก็รู้แล้วว่าเมื่อครู่ในห้องนี้ไม่ได้เกิดเรื่องดีงาม น่ามอง ครั้นคิดว่าเมื่อครู่เจียงเสวี่ยหนิงก็ชมดูอยู่ด้วย ความเย็นเยียบใน ดวงตาจึงทวีขึ้นหลายส่วน กล่าวว่า “เจ้านิกายเรียกหามีหรือจะกล้าปฏิเสธ เพียงแต่เจียงเสวี่ยหนิงเป็นบุตรีของสหายในราชสำนัก นางเคยช่วยชีวิตข้า ไม่ว่าด้วยเหตุผลหรือน้ำใจล้วนไม่สมควรต้องเข้ามาพัวพันเพราะข้าเลย เป็นก็แค่คนนอกปราศจากความเกี่ยวข้อง หากมิใช่บุตรีที่จวนของเจียง ปั๋อโหยวให้ความสำคัญ เกรงว่าคงไม่มีประโยชน์ใช้ส
