องเพิงได้แต่ยิ้มเยาะเงียบ ๆ
ตอนทัพทงโจวปิดล้อมนิกายสวรรค์ ภาพเซี่ยจวีอันยิงเกาทัณฑ์ทะลุบ่าเซียวติ้งเฟยยังแจ่มชัดในสายตา ถ้าจะบอกว่าเขาเป็น ‘บัณฑิตอ่อนแอ’ เกรงว่าเซียวติ้งเฟยผู้ได้รับความลำบากนั่นละคงเป็นคนแรกที่กระโจนมา ทุบตีคนพูดจนหัวร้างข้างแตก
แต่สุดท้ายแล้วเรื่อง ‘ลอบสังหาร’ เซี่ยจวีอันก็เป็นฝีมือของตน นาง ย่อมไม่ออกไปอธิบายอะไร เพียงยกปั้านชาที่วางด้านข้างมารินให้ตัวเอง ครึ่งถ้วย จากนั้นมองเยื้องไปยังฝังตรงข้าม
หลายวันมานี้นางอยู่แต่ในตลาด
ตอนแรกแค่เดินเตร็ดเตร่ ทว่าเมืองซินโจวมีขนาดเพียงเท่านี้ เดินไป เดินมาสักพักก็ถึงใต้หอสังเกตการณ์ ร้านตีเหล็กที่วันนั้นเซี่ยเวยลากไปดูจากด้านบนตั้งอยู่ข้าง ๆ นี่เอง
ใกล้ลี่ชุน[1]แล้ว อีกไม่นานงานการทั้งหลายในไร่นาจะยุ่งวุ่นวาย มีการจ้างผลิตเครื่องมือทำไร่ทำนาไม่น้อยเป็นผลให้ในร้านค่อนข้างยุ่ง
นายช่างใหญ่เคราขาวยาวเฟือยกำลังขมวดคิ้วพูดอะไรบางอย่างกับ ลูกศิษย์ตัวน้อย
ประเดี๋ยวก็ชี้เบ้าหลอม ประเดี๋ยวก็ชี้เตาไฟ
ช่างเหล็กโจวคือหนึ่งในช่างเหล็กอาวุโสไม่กี่คนแห่งเมืองซินโจว ถึงอย่างไรเมืองนี้ก็ไม่ใหญ่โตชาวบ้านมีอะไรอยากได้ก็มาหาเขา คนใกล้ไกลล้วนรู้จัก
ทว่านามเขาแท้จริงแล้วคืออะไร ทุกคนต่างเรียกขานไม่ถูก
จำได้แค่คนผู้นี้อายุมากแล้ว แซ่โจว เพื่อให้ไม่ยุ่งยากจึงเรียกเป็น ‘ช่างเหล็กโจว’ หรือไม่ก็เรียกอย่างเคารพว่า ‘นายช่างโจว’
ร้านตีเหล็กทำหน้าที่ตีเ
