ทีถดถอยต่างจากกาลก่อนโดยสิ้นเชิง!
วันที่ยี่สิบสองเดือนสิบเอ็ด ทัพใหญ่ต้าเฉียนมุ่งหน้าเข้าจู่โจมราชสำนักต๋าต๋าอย่างดุดันเยี่ยงมังกรทอง ครั้นถึงช่วงชี้เป็นชี้ตาย ม้าศึกของเยี่ยนหลินก็มาหยุดหน้ากระโจมอ๋อง คมกระบี่สามฉื่อสะท้อนใบหน้าอ่อนเยาว์ กล่าวกับเหล่าเชื้อพระวงศ์ต๋าต๋าที่กำลังตัวสั่นเทาอยู่บนพื้นกันถ้วนหน้าเพียง ประโยคหนึ่ง “คนแซ่เยี่ยนมาครั้งนี้แค่เพื่อรับองค์หญิงกลับราชสำนัก ประเดี๋ยวต้อนรับองค์หญิงกลับทัพแล้วข้าก็จะไป ทุกท่านโปรดอย่า ตระหนก”
‘แค่เพื่อรับองค์หญิงกลับราชสำนัก’ กับผีสิ!คำกล่าวนี้เมื่อกระทบโสตของชาวต๋าต๋าก็ไม่ต่างอะไรกับถูกคนที่กำลังยิ้มยกมือตบหน้า!!
ทัพใหญ่ของอีกฝั่ายไล่กวาดล้างมาตลอดทางตั้งแต่ด่านเยี่ยนเหมิน รื้อทำลายเมืองของพวกเขา สังหารทหารของพวกเขา กระทั่งธงท่านอ๋องที่นอนล้มยังถูกกีบเท้าเหล็กเปือนเลือดของม้าย่ำเหยียบ!
ตบหน้าเจ้าครั้งแล้วครั้งเล่าจนบวมเปั่ง แล้วค่อยกล่าวทั้งรอยยิ้มกับ เจ้าว่า…
พวกเราแค่อยากมารับคน
ไม่เหมือนทำเรื่องยากเป็นเรื่องง่ายกระมัง ไม่เห็นจะโอหังอำมหิต สักนิดจริง ๆ กระมัง!
บทที่ 212 กำเริบเสิบสาน (2)สงครามที่ด่านชายแดนลุกลามดั่งไฟปั่า เรื่องกองทัพไร้เทียมทาน เอิกเกริกขนาดนี้ย่อมไม่อาจปิดมิด วันที่เยี่ยนหลินนำทัพไปเหยียบย่ำ ราชสำนักต๋าต๋าจนราบเป็นหน้ากลอง ในที่สุดข่าวจากด่านชายแดนซึ่งถูก สกัดกั้นแน่นหนาก็แพร่ไปถึงเมืองหลวงท่ามกลางความชุลม
