ยฮุ่ย! จวนของผู้อื่นร่ำรวยเพียงใด แล้วจวนของพวกเราล่ะมีสภาพเป็นเช่นไร หากต้องเสียกระทั่งเงินเล็กน้อยเท่านี้ไป ข้าก็ไม่มีปัญญาแม้แต่จะซื้อเครื่องประดับศีรษะแล้วนะเจ้าคะ ต่อให้ไปเข้าร่วมการคัดเลือกก็รังแต่จะเป็นที่หัวเราะเยาะของผู้อื่นเปล่า ๆ !”
ตอนนี้ผู้ไปสืบข่าวของจวนยังไม่กลับมา ทว่านางไม่อาจทนรอได้อีก ไม่สนใจคำทัดทานของปั๋อฮูหยิน ลงกุญแจกล่องบรรจุสัญญาและยัดเก็บลูกกุญแจเข้าไปในอก ก่อนจะตะโกนลั่น “เตรียมรถม้าให้ข้า!”
ปั๋อฮูหยินถาม “เจ้าจะไปไหน”
โหยวเย่ว์ตอบโดยไม่หันหน้ากลับมาด้วยซ้ำ“ข้าจะไปดูที่โรงเตี๊ยมด้วยตนเอง พวกท่านเจตนาไม่อยากให้ข้ารู้ข่าว ฝันไปเสียเถอะ!”นางโอหังอวดดีในจวนจนชิน หลังจากได้รับคัดเลือกเข้าวังเป็นพระสหาย ร่วมศึกษาที่เรือนหยางจื่อ แม้แต่โหยวซวงซึ่งเป็นพี่สาวยังด้อยกว่าขั้นหนึ่ง ดังนั้นถึงแม้บ่าวไพร่จะลำบากใจ แต่ก็ต้องเตรียมรถม้าให้นางด้วยความจำยอมเพราะเกรงว่าจะถูกทุบตีด่าทอ
ปั๋อฮูหยินร้องเรียกอยู่ด้านหลัง แต่นางไม่ยอมฟังแม้แต่น้อย
ขณะรถม้าเดินทางออกจากจวน ชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่กำยำผู้หนึ่งก็ควบม้ามาหยุดหน้าประตู หากเป็นยามปกติโหยวเย่ว์ย่อมถามไถ่สถานะ ทว่าตอนนี้สภาวะจิตใจไม่ปกติ เพียงกวาดสายตามองแวบหนึ่ง จากนั้นเร่งสารถีให้บังคับรถม้ามุ่งหน้าไปยังโรงเตี๊ยมสู่เซียงหลายวันที่ผ่านมาราคาหุ้นนาเกลือตระกูลเหรินร่วงลงต่อเนื่อง ต่อให้ใช้วัวเก้าตัวก็ฉุดรั้งกลับมาไม่ได้ แรก
