นปั๋อ โรงเตี๊ยมเจ้าจะแบ่งห้องส่วนตัวให้สักห้องไม่ได้เชียวหรือ”
บทที่ 155 ตรงไปตรงมา (2)ราษฎรเกรงกลัวขุนนาง นับประสาอะไรกับผู้ดูแลร้านซึ่งเป็นพ่อค้า
เขาเงยหน้ามองห้องส่วนตัวว่างเปล่านั้นด้วยท่าทีลำบากใจยิ่งนัก “แม่นาง ห้องส่วนตัวชั้นบนมีแม่นางอีกคนจองล่วงหน้าแล้ว ทำการค้าต้องยึดถือความจริงใจ ข้าไม่อาจตัดสินใจได้จริง ๆขอรับ”
โหยวเย่ว์กวาดสายตามองรอบด้าน จากนั้นเชิดคางเบา ๆ พร้อมกล่าวอย่างดูแคลน “คนที่เข้าออกโรงเตี๊ยมของเจ้ามีแต่พวกพ่อค้าและแรงงานชั้นต่ำ ข้ามาที่นี่ก็ถือว่าให้เกียรติโรงเตี๊ยมของเจ้าแล้ว! ผู้ใดจองก็เรียกออกมาเลย คงไม่กล้าไม่พอใจอันใดแน่”
บรรดา ‘พ่อค้าและแรงงานชั้นต่ำ’ โดยรอบอดสีหน้าแปรเปลี่ยนไม่ได้
แม้แต่ผู้ดูแลยังเผยสีหน้าย่ำแย่อยู่หลายส่วน
ขณะนี้เองก็พลันมีเสียงหัวเราะเย็นชาดังแว่วมา “ไยคุณหนูโหยวต้องแย่งชิงแม้กระทั่งห้องส่วนตัวที่ข้าจองด้วยเล่า”
เสียงนี้…
โหยวเย่ว์หน้าเปลี่ยนสีในบัดดล ร่างกายเกร็งเขม็ง
แม้จะไม่เต็มใจอย่างยิ่งยวด แต่เมื่อหันหน้ากลับมาก็ยังเห็นใบหน้าที่นางจงเกลียดจงชังเข้ากระดูกดำอยู่ดี…เจียงเสวี่ยหนิง!
ช่วงนี้วังหลวงต้องเตรียมการคัดเลือกพระชายาอ๋องและการเดินทางไปอภิเษกสมรสเชื่อมสัมพันธไมตรี เหล่าพระสหายร่วมศึกษาจึงไม่จำเป็นต้องเข้าวังอีกต่อไป โหยวเย่ว์เลยไม่ได้พบเจียงเสวี่ยหนิงมาระยะหนึ่งแล้ว
เมื่อพบกันอีกครา ดวงตากลับพร่าพรายเหลือเกินอากาศเริ่มอบอุ่
