้นแล้ว คิดไม่ถึงว่ายามนั้นจางเจอกลับเป็นฝั่ายขอถอนหมั้นเอง แม้จะใช้โวหารด้วยความระมัดระวัง ทว่าเหยาซีรักหน้าตาเสมอมา จึงรู้สึกว่าคนผู้นี้อุตส่าห์ได้รับโอกาสแล้วกลับไม่รู้จักสำนึก
ความแค้นที่มีต่อเจียงเสวี่ยหนิงจึงผูกกันแน่นหนา
บัดนี้จางเจอที่อยู่ฝั่ายหน้าได้เลื่อนยศหนึ่งขั้นได้รับความโปรดปรานจากฝั่าบาทยิ่งนัก อีกทั้งมีชื่อเสียงในหมู่ราษฎร หากเหยาซีอยู่ที่นี่ ไม่รู้จะหน้าชาบ้างหรือเปล่าเจียงเสวี่ยหนิงฟังถ้อยคำของเซียวซูแล้วรู้สึกว่าน่าสนใจ แม้จะประหลาดใจว่าเหตุใดหนอฝั่ายนั้นจึงล้มปั่วย แต่พอคิดได้ว่าคนผู้นี้มีจุดจบไม่โสภาจึงคร้านจะถามหาต้นสายปลายเหตุ ตอบกลับไปว่า “รู้สึกผิดหวังอยู่บ้างจริง ๆ เพียงแต่วันเวลายังอีกยาวไกล ต้องมีสักวันได้พบกันแน่”
เซียวซูเห็นสีหน้าไม่ยินดียินร้ายของนางก็นึกถึงเซียวติ้งเฟยอย่างน่าประหลาด
ได้ยินว่าเมื่อไม่นานมานี้ ‘พี่ชาย’ ของนางนำของล้ำค่าจำนวนมากที่ฝั่าบาทพระราชทานให้ส่งไปที่จวนตระกูลเจียงเกินครึ่งเพื่อประจบเอาใจเจียงเสวี่ยหนิง ครั้นนึกถึงเรื่องที่บิดาและน้องชายเล่าว่าพบเจียงเสวี่ยหนิงที่ทงโจวจึงเปล่งเสียงหัวเราะเย้ยหยันในใจนางบีบตัวหมากแน่นกว่าเดิมเล็กน้อย สะกดกลั้นเพลิงโทสะที่เก็บสั่งสมมาตลอดหลายวันพร้อมพูดกลั้วหัวเราะราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น“ในเมื่อคุณหนูรองเจียงมาถึงก็นับว่าครบแล้วพวกเราเดินทางไปตำหนักฉือหนิงและคุนหนิงเพื่อเข้าเฝั้าถวายพระพรไทเฮากับฮ
