องเฮากันเถิด”
ย่างเข้าฤดูใบไม้ผลิมาได้ห้าวัน แต่ดินแดนทางเหนือยังคงมีสายลมหนาวพัดหวีดหวิว
คณะของคนทั้งแปดซึ่งเดินทางออกมาจากเรือนหยางจื่อต่างสวมเสื้อคลุมกันลมหนาเตอะบ้างก็สวมปลอกนวมหุ้มมือ บ้างก็ถือเตาอุ่นมือเดินเลียบกำแพงวังสีชาดพระราชวังอันใหญ่โตให้ความรู้สึกเหมือนสถานที่จองจำซึ่งตั้งเรียงเป็นระเบียบ
ครั้นได้เห็นขุนเขาสายน้ำตามธรรมชาติปราศจากการปรุงแต่งภายนอก พร้อมประสบภยันตรายน่าระทึกขวัญ เมื่อกลับมาเห็นกระเบื้องเคลือบและเสาแกะสลักเหล่านี้อีกคราเจียงเสวี่ยหนิงก็อดสะกดกลั้นลมหายใจพลางเยื้องย่างด้วยความใจลอยเล็กน้อยไม่ได้
——————–
1. ศูรางคมสูตร เป็นธารณีในพระสูตรฝั่ายมหายาน มุ่งเน้นความสำคัญของการบำเพ็ญสมาธิบทที่ 149 เลียแข้งเลียขา (2)ช่วงหลายวันมานี้โหยวเย่ว์กระหยิ่มใจอย่างยิ่ง
ประการแรก ราคาหุ้นนาเกลือตระกูลเหรินที่ถืออยู่พุ่งทะยาน นางเห็นว่าสถานการณ์ดียิ่งจึงส่งคนไปแดนสู่เป็นการเฉพาะ อ้างว่าเป็นคนที่จวนปั๋อส่งมาช่วยเหลือและดูแลโหยวฟางอิ๋นทว่าแท้จริงแล้วมีไว้เพื่อจับตาดูนางและสถานการณ์ของนาเกลือตระกูลเหรินเพื่อทำให้ตนได้ส่วนแบ่งจำนวนมากกว่านี้ จะได้ขายหุ้นที่ตนถือด้วยราคาสูง
ประการที่สอง เมื่อปราศจากเจียงเสวี่ยหนิงผู้ทำให้นางอารมณ์เสียก็ยิ่งโชคดี นางเองก็ส่งชื่อตนไปร่วมการคัดเลือกพระชายาหลินจืออ๋องด้วยได้ยินว่าหลินจืออ๋องโปรดพิณ หมากล้อม อักษรและภาพวาด เป็นผู้มีความสุนทรีย์ เมื่
