ขาก็ได้เลื่อนตำแหน่ง น่าจะกำลังยุ่งอยู่เช่นกันกระมัง
แม้จะคิดเช่นนี้ แต่ไม่รู้เพราะเหตุใดนางจึงยังคงอึดอัดคับข้อง
บทที่ 148 รับการสั่งสอน (3)ในเมื่อเซี่ยเวยเรียกตัวนางไป อีกทั้งภายนอกสายลมก็เหน็บหนาวจริง ๆ จึงไร้เหตุผลให้ปฏิเสธนางผงกศีรษะ สั่งสารถีไปสองสามประโยค ก่อนจะตามเจี้ยนซูขึ้นอาคารเข้าไปในร้านโยวหวง
นางเคยติดตามเยี่ยนหลินมายังสถานที่แห่งนี้การตกแต่งภายในร้านปราศจากความเปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย
เจี้ยนซูพานางเดินลึกเข้าไปอีก
เมื่อเลิกผ้าม่าน เจียงเสวี่ยหนิงก็เห็นเซี่ยเวยนั่งอยู่ด้านใน ภายในห้องตั้งเตาไฟที่กำลังเผาถ่าน อบอุ่นยิ่งนัก เขานั่งใต้หน้าต่าง สวมชุดนักพรตสีครามหม่น กำลังช้อนดวงตามองมา
เซี่ยเวยอยู่ในร้านโยวหวง แสดงว่ามาพบหลี่ว์เสี่ยนแน่ ๆ
แต่ตอนนี้ไม่เห็นหลี่ว์เสี่ยน
เจียงเสวี่ยหนิงกวาดสายตาผ่านถ้วยชาที่ยังไม่ทันเก็บซึ่งตั้งอยู่ฝังตรงข้ามเซี่ยเวย ก้าวไปข้างหน้าและคารวะตามมารยาทด้วยความเรียบร้อย “คารวะเซี่ยเซียนเซิง”
นางวางมือซ้อนประสานบริเวณเอวขณะแสดงความเคารพ ปลายนิ้วเรียวจึงเผยให้เห็น มีเสียงสดใสดังมาจากในแขนเสื้อให้ได้ยินแว่ว ๆ
เซี่ยเวยถาม “เจอชาวต๋าต๋ามาหรือ”
เจียงเสวี่ยหนิงอดเบ้ปากไม่ได้ ครั้นนึกถึงเหตุการณ์เมื่อครู่ก็ยังคงมีโทสะคุกรุ่นอยู่บ้างกล่าวอย่างพื้นเสียว่า “ศิษย์ยังไม่ได้พบซึ่งหน้าเจ้าค่ะ หากได้ประจันหน้ากันจริง ๆ เกรงว่าตอนนี้ท่านคงได้เห็นข้าในสภาพแขนขาดขาหั
