องเอ่ยถึงพวกคนที่ถูกโบย
บ่าวรับใช้จวนกั๋วกงคนอื่น ๆ ซึ่งกำลังสังเกตการณ์ต่างรู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง อีกทั้งเรื่องครานี้ยังทำให้ตระหนักถึงสถานการณ์ปัจจุบันของตระกูลเซียวได้อย่างง่ายดาย ตระกูลขุนนางเก่าแก่เต็มไปด้วยลาภยศสรรเสริญอะไรนี่เป็นผายลมสุนัขทั้งเพ! ติ้งเฟยซื่อจื่อที่เพิ่งกลับมาต่างหากเป็นว่าที่นายแห่งจวนกั๋วกง ผู้ซึ่งฝั่าบาททรงคุ้มกบาลให้ด้วยพระองค์เอง! หากผู้ใดไม่ยอมเบิกตาดูและตั้งตนเป็นศัตรูกับเซียวติ้งเฟยอีกก็เท่ากับรนหาที่ตาย!
เดิมทีครั้นเจียงปั๋อโหยวทราบว่าเจียงเสวี่ยหนิงไปพบเซียวติ้งเฟยก็ตำหนิติเตียนเล็กน้อยเขาคิดว่านางไม่ควรไปขลุกกับคนบ้ากามจนทำลายชื่อเสียงตัวเองรวมถึงเกียรติยศของตระกูลเจียง
แต่เจียงเสวี่ยหนิงกลับเอ่ยว่า “ท่านพ่ออย่าลืมสิเจ้าคะ ลูกรู้จักกับคนผู้นี้ที่ทงโจว”
เจียงปั๋อโหยวได้ยินคราแรกยังไม่กระจ่างแจ้ง
เจียงเสวี่ยหนิงจึงยิ้มเรียบ ๆ “จอมมารร้ายเช่นนี้ หากทำตามใจเขายังพอทำเนา เพราะถึงอย่างไรก็ยังอยู่ในเมืองหลวง เขาเป็นคนเลอะเลือนเช่นไรลูกมองเห็นชัดเจน เขาย่อมมิใช่ผู้ที่จวนของเราจะตอแยได้เด็ดขาด หากไม่ยอมไปพบจนเขาอารมณ์เสียถึงขั้นเปิดโปงเรื่องที่ลูกถูกโจรกบฏนิกายสวรรค์ลักพาตัวไปถึงทงโจวขึ้นมาเกรงว่านี่ต่างหากกระมังจะทำลายงานใหญ่ จวนของเรายังมีอีกคนต้องไปเข้ารับการคัดเลือกพระชายาอ๋องไม่ใช่หรือเจ้าคะ”
เจียงปั๋อโหยวจึงอับจนคำพูด
วันต่อมาเมื่อได้ยินเรื่องที่จวนกั๋
