รื่องนี้แฝงสิ่งที่ต้องเรียนรู้มากมาย ต้องรู้ไว้ว่าคนเราล้วนเลือกรังแกผู้อ่อนแอกว่า หากท่านแสดงความอ่อนแอตั้งแต่แรกจะทำให้ทุกคนคิดว่าท่านรังแกง่าย เช่นนี้ภายหลังก็อย่าหวังจะมีชีวิตสงบสุขอีกเลย ไม่ว่าใครก็ล้วนคิดจะเหยียบท่านให้จมดินทั้งสิ้น ลองคิดดูสิว่าสมัยก่อนยามท่านอยู่นิกายสวรรค์เคยใช้ชีวิตเช่นไร บัดนี้ครั้นกลับเมืองหลวง กลับบ้านของตนแล้ว หรือว่ายังต้องการอึดอัดคับข้องใจยิ่งกว่าตอนอยู่นิกายสวรรค์อีก แบบนั้นจะกลับมาทำไมเล่า มิหนำซ้ำท่านก็ผิดใจกับพวกเขาไปเรียบร้อย มัวหดหัวแล้วจะไปมีประโยชน์อันใด”
เซียวติ้งเฟยผงกศีรษะ “มีเหตุผล”
เจียงเสวี่ยหนิงเห็นท่าทางของเขาก็ไม่เชื่อว่าอีกฝั่ายไม่เคยนึกถึงประเด็นนี้ทว่าความสัมพันธ์ระหว่างคนก็คือการเสแสร้งไม่ใช่หรือไร
นางกล่าวยิ้ม ๆ “คุณชายติ้งเฟยยังมีปณิธานอันใดบนโลกนี้หรือไม่”
เซียวติ้งเฟยพูดโพล่งโดยไม่ต้องคิด “กินดีที่สุด ดื่มสุราร้อนแรงที่สุด หลับนอนกับสตรีที่งามที่สุด ใช้ชีวิตด้วยความสุขสมสาแก่ใจ ไม่ว่าใครก็อย่าคิดให้ข้ากลับไปทนทุกข์อีก!”
อืม
คำตอบเดียวกับชาติก่อนไม่มีผิดเพี้ยนเจียงเสวี่ยหนิงสบายใจ ประดับรอยยิ้มเมตตาสิบสองส่วน “เช่นนั้นท่านทราบหรือไม่ว่าผู้ใดขัดขวางชีวิตที่มีความสุขของท่าน”
เซียวติ้งเฟยคิดในใจ นอกจากเจ้าสุนัขแซ่เซี่ยผู้นั้นแล้วยังจะมีมารดาใครอีกเล่า ทว่าเมื่อหวนนึกอีกครา หากปราศจากเซี่ยเวย เขาก็จะปราศจากวันนี้เช่นกัน
เพียงแต่
