งพระสรวล “คำพูดของเซี่ยเซียนเซิงหนักเกินไปแล้ว”
เช่นนี้จึงถือว่าหมดธุระ เขาเชิญให้เซี่ยเวยนั่งลงเล่นหมากล้อมกระดานหนึ่ง จากนั้นมีรับสั่งให้ขันทีฝั่ายในซึ่งคอยถวายการปรนนิบัติอยู่ด้านข้างเป็นผู้ส่งเซี่ยเวยออกจากวังด้วยตนเอง
ครั้นเซี่ยเวยออกจากหอจดหมายเหตุหลวงใต้สมณะหยวนจีจึงทอดสายตามองหมากขาวและดำซึ่งบุกเข่นฆ่าจนยากจะรู้ผลแพ้ชนะบนกระดาน ดวงตาเผยแววครุ่นคิดเล็กน้อย “จับเป็นหน่วยกล้าตายได้ หากพากลับเมืองหลวงไม่แน่อาจเค้นอะไรออกมาสำเร็จ ผู้ใดบ้างเล่าไม่เกรงกลัวความตาย โดยเฉพาะผู้ที่เคยเดินผ่านตำหนักพญายมมาแล้วครั้งหนึ่ง ทว่าพอเซี่ยจวีอันจับตัวกลับสังหารทิ้งทันที ช่างขัดกับนิสัยหนักแน่นมั่นคงละเอียดรอบคอบของเขายิ่งนัก”
เสิ่นหลางถอนพระทัยยาว
ยกพระหัตถ์ปัดเบา ๆ หมากในกระดานเมื่อครู่ร่วงกระแทกพื้นจนหมดสิ้น
พระองค์ตรัสเย้ยหยัน “ผู้ใดจะทราบว่าหากเซี่ยเซียนเซิงไม่สังหารหน่วยกล้าตายผู้นี้ยามจับเป็นกลับเมือง เค้นปากคำมาแล้วเขาจะบอกว่าผู้อยู่เบื้องหลังจะเป็นนิกายสวรรค์หรือใครอื่นกันแน่ หากไม่ขัดขวางนักฆ่า ผู้จบชีวิตก็ย่อมเป็น ‘ผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิต’ ของเรา แต่หากจับกุมนักฆ่ากลับมา ผลการไต่สวนอาจเป็นติ้งกั๋วกงเซียวหย่วนก็เป็นได้ ในเมื่อต้องตัดสินใจเลือกด้วยความยากลำบากถึงเพียงนี้ ไม่สู้สังหารเจ้านักฆ่าเสียเลยดีกว่า ถึงอย่างไรหากนิกายสวรรค์มีหน่วยกล้าตายร้ายกาจขนาดนี้จริง เหตุใดไม่นำมาใช้งานตั้ง
