างยังคงสงบเยือกเย็นกว่าหน่อย พระเนตรลุกวาบเล็กน้อย แสดงท่าทางงุนงงสงสัยยิ่ง“อยู่ดีไม่ว่าดี เหตุใดถึงเรียกตนเองว่า ‘กระหม่อมผู้มีโทษ’ เล่า”
เซียวติ้งเฟยท่องบทจนขึ้นใจ พออ้าปากก็ตอบกลับทันที “สมัยนั้น กระหม่อมผู้มีโทษกับฝั่าบาทยังเยาว์วัย ยามที่ผิงหนานอ๋องบุกเข้าเมืองหลวง กระหม่อมจะกล้าให้ฝั่าบาททรงเสี่ยงอันตรายได้อย่างไร ความจงรักภักดีต่อเจ้าเหนือหัวและรักบ้านเมืองคือหน้าที่ของขุนนาง และเมื่อกระหม่อมไปเสี่ยงชีวิตหาความตายแล้วก็ไม่คิดว่าจะรอดชีวิตต่อไปได้ ตอนเจ้าโจรสุนัขผิงหนานอ๋องเห็นกระหม่อมก็สั่งคนไปลากตัวขันทีในวังหลวงมาชี้ตัว กระหม่อมเป็นพระสหายร่วมศึกษาของฝั่าบาทมาตั้งแต่เด็ก ขันทีในวังหลวงต่างรู้จัก เพียงแต่เป็นไปตามที่ฮองเฮา ไม่สิ บัดนี้ควรเรียกพระองค์ว่าไทเฮาแล้ว เป็นไปตามที่ไทเฮาทรงคาดการณ์พ่ะย่ะค่ะ แม้เจ้าคนถูกตอนผู้นั้นจะจดจำกระหม่อมได้ แต่ก็รู้เช่นกันว่าผู้ใดคือเชื้อพระวงศ์สายตรง กระหม่อมทำตามที่ไทเฮารับสั่ง เจ้าคนถูกตอนยังไม่ทันปริปากกระหม่อมก็ใช้สรรพนามเรียกขานตนเองว่า ‘กู[1]’ ด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมพร้อมกล่าวตำหนิ เจ้าคนถูกตอนผู้นั้นจึงมิได้เปิดโปงสถานะของกระหม่อมดังคาด ทำให้ผิงหนานอ๋องนึกว่ากระหม่อมคือองค์รัชทายาทพ่ะย่ะค่ะ”
ขุนนางราชสำนักรู้เรื่องราวในสมัยนั้นไม่มากนัก
ปราศจากเหตุผลอื่นใด เนื่องจากขณะกองทัพใหญ่ของผิงหนานอ๋องรุกรานเมืองหลวงยี่สิบปีก่อนก็เข่นฆ่าขุนนางบุ๋
