วี่ยหนิงที่ไม่ทันตั้งหลักจึงทรงตัวไม่อยู่
เซี่ยเวยนั่งขัดสมาธิบนตั่งหลัวฮั่น เดิมทีก็ไม่ได้อยู่สูงมาก เมื่อนางสะดุดก็ล้มบนที่พักเท้าหน้าตั่งหลัวฮั่น นางช้อนตามองเขา ดวงใจเปียมความตื่นตระหนกหวาดผวา
เขายกฝั่ามือเย็นเฉียบสัมผัสแก้มปราศจากการแต่งแต้มของนางพลางโน้มกายลงมาเล็กน้อยเพื่อมองอย่างใกล้ชิด
ใบหน้าของเซี่ยเวยช่างไร้ที่ติ
คิ้วเรียวยาว นัยน์ตาหงส์ ริมฝีปากบาง จมูกโด่งเป็นสัน แม้แต่เงาของขนตาซึ่งทอดลงบนใบหน้าก็ยังเหมือนเส้นวาดอันเล็กละเอียดที่ชาวสวรรค์จดพู่กันแต่งแต้มน้ำหมึก ใบหน้าเขาดุจเทพเทวาก็มิปาน ไม่มีใครบังเกิดจิตอกุศลได้เลย
ทว่าอาจเพราะระยะใกล้กัน ยามสายตาของเจียงเสวี่ยหนิงมองเข้าไปในดวงตาเขา นางกลับพบว่าคล้ายมีเงาดำมืดปกคลุมชั้นหนึ่ง เขามองนางอย่างตั้งใจยิ่งนัก สายตาคมกริบดั่งคมมีด แต่ไม่นานก็ถอยออกไปหนึ่งส่วน ลำแสงที่เคยส่องกระทบใบหน้าเขาจึงมืดลงพอสมควร พลันมองเห็นไม่ชัดเจนปลายนิ้วเย็น ๆ ทำให้นางร่างสั่นระริก
เจียงเสวี่ยหนิงเสียงสั่น “เซียน เซียนเซิง…”
นิ้วเขากดบนผิวที่แสนนุ่มเนียน บอบบางเสียจนราวกับว่าหากกดลงไปแล้วจะทิ้งรอยเอาไว้
ลำคอระหงเผยออกมายามแหงนหน้ามอง
เซี่ยเวยมองผาดหนึ่ง คล้ายต้องการสัมผัสอะไรบางอย่างให้จงได้ หรือบางทีความมุ่งร้ายที่ซ่อนตัวอยู่ในส่วนลึกใต้ชั้นผิวหนังกำลังชำแรกออกมาอย่างเงียบ ๆ ทำให้เขาไม่อาจถอนมือกลับ ถามขึ้นมาว่า “คนเราจะดำรงอยู่บนโลกได้ก็ควรทำ
