เพื่อตนเองก่อนค่อยทำเพื่อผู้อื่น ข้าเห็นเจ้ายามอยู่ในวัง ไม่ว่าจะทำสิ่งใดก็ทำด้วยความละเอียดรอบคอบ จึงเข้าใจว่าเจ้ามีสติแจ่มชัด หานึกไม่ว่าครั้นออกจากวังแล้วกลับสูญเสียสติปัญญาไปเสียได้ หนิงรอง จำได้หรือไม่ว่าตอนเพิ่งเข้าวังข้าเคยบอกอะไรเจ้าเอาไว้”
บทที่ 135 หยกไม่เจียระไนก็ไร้คุณค่า (2)เขาบอกว่าให้นางเชื่อฟังหน่อย อย่าทำให้เขาลุแก่โทสะ
จิตสังหารของเซี่ยเวยเป็นของจริงเสมอมา
เจียงเสวี่ยหนิงไม่กล้าขยับเขยื้อนแม้แต่น้อยตอบกลับไปว่า “จำได้เจ้าค่ะ”
เซี่ยเวยออกแรงที่ปลายนิ้ว เนื่องจากนางยังมีบาดแผลบนใบหน้า พอเขาบีบนางจึงรู้สึกเจ็บเขาขมวดคิ้วเบา ๆ พร้อมคลายมือเล็กน้อย แต่ถึงกระนั้นน้ำเสียงกลับยิ่งเย็นชาไร้ปรานีอย่างเห็นได้ชัด “สมมติว่าคราวนี้ไม่ใช่ข้า เจ้าคงตายไปนับสิบครั้งแล้ว!”การกระทำเช่นนี้ของเขานอกจากจะแล้งน้ำใจไมตรี ยังแฝงความผิดปกติส่วนหนึ่งด้วย
ทว่าแต่ไหนแต่ไรมาเจียงเสวี่ยหนิงก็เห็นเขาเป็นทั้งนักปราชญ์และมารร้าย ชาติก่อนนางหาญกล้าเสนอตัวร่วมเรียงเคียงหมอน สุดท้ายก็มิต่างจากหาเรื่องใส่ตัวจนต้องอับอายขายหน้า ยิ่งรู้ว่าเขาศึกษาพระธรรมคำสอนจนจิตผ่องแผ้วไม่ใกล้ชิดสตรีก็ยิ่งปราศจากความคิดเป็นอื่น นางเพียงนึกว่าเซี่ยเวยรังเกียจและกำลังทรมานนางอยู่
ยิ่งเห็นว่าเขากำลังสะกดกลั้นโทสะ นางก็ยิ่งว่านอนสอนง่าย
เจียงเสวี่ยหนิงมีนิสัยมุ่งหาผลประโยชน์หลีกเลี่ยงอันตราย แม้ชาตินี้จะกลับตัวกลับใจและหล
