รธเช่นนั้น
เด็กคนนี้คงได้รับคำสั่งให้มาช่วยนาง ในเมื่อเซี่ยเวยไม่พบนางที่โรงเตี๊ยมเกรงว่าอีกฝั่ายคงถูกลงโทษด้วยกระมังเจียงเสวี่ยหนิงมิใช่คนแล้งน้ำใจ เมื่อคิดว่าทุกสิ่งที่เกิดขึ้นสร้างความลำบากให้ผู้อื่นก็รู้สึกผิดอยู่บ้าง อย่างไรก็ตาม การที่จางเจอเข้าใจว่าจะมีกำลังเสริมที่ร้านขายยาหย่งติ้งกลับเป็นเรื่องเท็จก็ทำให้นางอดสงสัยเจตนาของเซี่ยเวยไม่ได้จริงๆ
อย่างไรเสียสำหรับนาง เซี่ยเวยก็มิใช่คนดิบดีอะไร
ด้วยเหตุนี้แม้เจียงเสวี่ยหนิงจะมีความคิดปรากฏในสมองสารพัดสารพัน สุดท้ายก็ทำได้เพียงจมอยู่กับความเงียบ
หลังจากเสียวเปั่าจัดการข้าวของทุกอย่างเรียบร้อยก็แง้มหน้าต่างให้ครึ่งหนึ่ง จากนั้นไปตักน้ำสำหรับล้างหน้าบ้วนปากมาให้และจุดเตาผิงภายในห้อง “ข้าขอตัวออกไปก่อน แต่จะยังอยู่แถว ๆ นี้ หากคุณหนูรองเจียงมีเรื่องอันใดเรียกหาข้าได้ทันทีนะขอรับ”
เขาถอยออกไปพร้อมปิดประตู
ทว่าเจียงเสวี่ยหนิงไม่อาจสงบจิตใจพักผ่อนทันทีที่หลับตาหัวสมองก็เต็มไปด้วยภาพใบหน้าของจางเจอกับเซี่ยเวยซ้อนทับสลับวูบไปมาจนใจเต้นระทึก นางปลดเสื้อคลุมนักพรตบนร่างวางไว้ด้านข้างชุดกระโปรงซึ่งพับทบอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยทั้งสองชุด บนผ้าแพรสีขาวพิสุทธิ์มิได้เปือนคราบฝุั่นดินหรือโลหิตแม้แต่น้อยกลับให้ความรู้สึกสูงส่งโดดเดี่ยวเย็นชาประหนึ่งกำลังยืนตระหง่านบนหมู่เมฆาและทอดสายตาลงมองเหล่าสรรพชีวิตเฉกเช่นผู้เป็นเจ้าของ
เซี่ยจวีอัน…
เขามีอ
