าวชอบคิดเหลวไหลฟุั้งซ่านคงไม่ได้นึกว่าอาจารย์จะสังหารชายในดวงใจของเจ้ากระมัง”
ทุกประโยคทุกถ้อยคำประหนึ่งเข็มที่ซ่อนอยู่ในปุยฝั้าย
เจียงเสวี่ยหนิงคิดว่าไฉนถึงมีคนเช่นเซี่ยจวีอันอยู่บนโลกได้นะ ตอนนั้นมีชั่วขณะที่นางรู้สึกถึงจิตสังหารของเขาได้ชัดเจน แต่ความสงบนิ่งและเสียงหัวเราะแผ่วเบาของเขายามนี้กลับทำให้นางรู้สึกคล้ายว่าตนเข้าใจผิดและขี้กังวลไม่เป็นเรื่องนางจึงหวาดหวั่นกระวนกระวายเป็นล้นพ้น
นางเสียงสั่น “ข้า…”
เซี่ยเวยกลับเอ่ยว่า “เจ้าหนาวแล้ว”
เขาปลดเสื้อคลุมนักพรตหนาเตอะบนร่างแล้วยกมาคลุมให้นางเพื่อห่อหุ้มเรือนกายอันบอบบาง ก่อนจะปัดเส้นผมสีนิลที่ปรกข้างแก้มนางปอยหนึ่งและเอ่ยเสียงเรียบ “ใต้เท้าเจียงเป็นห่วงเจ้ามาก”
เสื้อคลุมนักพรตตัวนั้นยังหลงเหลือความอบอุ่นอยู่เล็กน้อย
สายลมรุนแรงบนภูเขาถูกสกัดให้อยู่ภายในนอกในบัดดล
เจียงเสวี่ยหนิงยกมือกอดเสื้อคลุมนักพรตตัวนี้ตามจิตใต้สำนึก แม้จะรู้สึกว่าความอบอุ่นนี้ห่อหุ้มเรือนกาย แต่กลับถูกขัดขวางเอาไว้ชั้นหนึ่งยากจะแทรกซึมเข้าสู่หัวใจ
สาวกนิกายสวรรค์ทางด้านล่างถูกจับโดยละม่อมนานแล้ว
ทัพแตกพ่ายของฝั่ายตระกูลเซียวถูกคนทยอยหามหรือไม่ก็ประคองออกไป ส่วนเซียวหย่วนมองบุตรผู้เป็นแก้วตาดวงใจอย่างเคร่งเครียดหลังจากร้องตะโกนบอกให้คนย้ายหินที่ทับเซียวเยี่ยออกแล้วก็สั่งให้คนรีบหามเซียวเยี่ยไปพบหมอ เขาจึงมองไม่เห็นเซียวติ้งเฟยซึ่งถูกผู้อื่นคุมตัวมา
บริเวณที
