่ได้รับบาดเจ็บของจางเจอได้รับการรักษาลวก ๆ
ทหารซึ่งเดินทางติดตามมาด้วยรู้จักแค่วิธีห้ามเลือดเพียงเล็กน้อย หากต้องการรักษาอย่างจริงจังยังต้องไปพบหมออยู่ดี เมื่อเห็นว่าโลหิตหยุดไหลแล้ว พวกทหารจึงคิดจะประคองเขาขึ้นมา แต่เขากลับส่ายหน้ากล่าวขอบคุณ แล้วจึงเดินด้วยตนเอง
เซี่ยเวยทิ้งมือ เคลื่อนสายตามองเขา ทว่ายังคงสนทนากับเจียงเสวี่ยหนิง “เรื่องที่เจ้าหายตัวไปมิได้แพร่งพราย ทางเมืองหลวงยังไม่มีผู้ใดล่วงรู้ เพียงคิดว่าเจ้าล้มปั่วยเท่านั้น เรื่องการอภิเษกสมรมเพื่อเชื่อมสัมพันธไมตรีขององค์หญิงใหญ่ก็กำหนดมาเรียบร้อย แต่ทรงคิดถึงเจ้าอยู่บ้าง เอาละ เจ้าคงได้รับความตื่นตระหนกมากพอแล้ว เสียวเปั่า จงหาสถานที่ละแวกใกล้เคียงอารามแล้วเก็บกวาดให้คุณหนูรองหนิงได้พักผ่อนเถิด”
บทที่ 132 นกบนกิ่งไม้ยามเหมันต์ (2)ความหมายคือต้องการให้นางจากไป
เสียวเปั่าอึ้งครู่หนึ่ง จากนั้นจึงค้อมกายรับทราบ แล้วเชิญตัวเจียงเสวี่ยหนิงไป
เจียงเสวี่ยหนิงสองจิตสองใจ มองไปทางจางเจอ
เซี่ยเวยจึงยิ้มบาง ๆ “ข้าเป็นผู้นำการบุกโจมตีนิกายสวรรค์คราวนี้ ยังมีเรื่องบางอย่างต้องสนทนากับใต้เท้าจาง”
ที่แท้เรื่องคราวนี้เป็นแผนการของเขาอยู่แล้วมิน่าเล่าทุกอย่างจึงอยู่ในกำมือ
เจียงเสวี่ยหนิงระทมทุกข์ แม้ไม่รู้ว่าเขาซ่อนอะไรไว้เบื้องหลังมากเพียงใด แต่เดาว่าตนคงทำลายงานของเซี่ยเวยไปบ้างแล้ว ขณะนี้ต่อให้ตนเป็นห่วงจางเจอก็ดูเหมือนความเป็นห่วงนั้นไ
