ม่ได้มีประโยชน์อันใด
นางยอบกายคารวะอีกครา แล้วจึงหมุนกาย
นางทอดสายตามองจางเจอขณะเคลื่อนฝีเท้าใบหน้ากระด้างเย็นชาของเขามีแต่ความเงียบขรึม ริมฝีปากเม้มเหยียดเป็นเส้นตรง ไม่เอ่ยวาจา
ไม่นานนักนางก็จากไปไกล
ท้องฟั้าเหนือศีรษะมืดครึ้มขึ้นเรื่อย ๆ หิมะกำลังจะตก
บนร่างเซี่ยเวยเหลือเพียงเสื้อคลุมนักพรตสีขาวพิสุทธิ์ เขาซึ่งกลัวความหนาวเย็นอยู่บ้างยืนตระหง่านกลางสายลม ร่างจึงแลคล้ายผืนหิมะแถบหนึ่ง เซี่ยเวยเอามือไพล่หลังทอดตามองกลุ่มคนซึ่งถูกควบคุมตัวและเหล่าสาวกนิกายสวรรค์ที่ยอมจำนนรอความตายอยู่ตรงก้นหุบเขา
เมื่อครู่หลังจากเตาฉินรับเกาทัณฑ์กลับคืนก็นำคนลงไปข้างล่างเพื่อค้นหาบางอย่างจากร่างของคนเหล่านี้ไม่นานนักก็มีคนเดินกลับมา
คิ้วได้รูปของคนผู้นั้นขมวดมุ่น รายงานเซี่ยเวยเสียงเบา “ดูเหมือนจะหายไปแล้ว ไม่พบขอรับ”
เซี่ยเวยหลุบเปลือกตา โบกมือตามสบายพร้อมเอ่ยว่า “ฆ่าให้หมด”
เหล่ามือเกาทัณฑ์ยืนอยู่ด้านบนมาตลอด
เมื่อได้ยินเขากล่าวเช่นนี้ สายเกาทัณฑ์ที่น้าวจนตึงก็คลายออกพร้อมกัน บังเกิดพิรุณเกาทัณฑ์เสียงดังฟิว ฟิว ฟิว อีกคำรบ ลูกเกาทัณฑ์พุ่งใส่เหล่าสาวกนิกายสวรรค์ที่มือเปล่าไร้อาวุธมาตั้งแต่แรกทางด้านล่าง ร่างของทุกคนพลันอาบโลหิตแล้วร่วงลงพื้น ถูกสังหารสิ้น
หุบเขาอบอวลกลิ่นคาวโลหิตอันเข้มข้น
ด้วยเหตุนี้เซี่ยเวยจึงคิดว่าหิมะก็ควรแก่เวลาที่จะตกแล้วเช่นกัน
จางเจอเห็นวิธีการโหดเหี้ยมอำมหิตไม่เหลือผู้
