นจะเซถลาร่วงตกลงบนพื้นหญ้าเพราะไม่อาจทรงตัว
เจียงเสวี่ยหนิงลืมเลือนบุคลิกของมารดาแห่งแผ่นดินไปสิ้น นางอดเปล่งเสียงโห่ร้องยินดีไม่ได้รีบสั่งให้นางกำนัลข้างกายไปจับนกตัวนั้นมาประหนึ่งลืมไปแล้วว่าตนไม่ชอบหน้าเซี่ยเวย
นางกำนัลเก็บนกกลับมา มันยังมีชีวิตอยู่จริงๆ
เพียงได้รับบาดเจ็บที่ปีกเล็กน้อย ทว่ายังคงมีสีสันสดใสตระการตาดังเดิม เหมาะจะเลี้ยงในกรงและแขวนไว้ตรงระเบียงทางเดินพอดี
นับแต่นั้นทั่วทั้งพระราชวังต่างรู้กันว่าฮองเฮาทรงเลี้ยงนกน้อยแสนงามตัวหนึ่งไว้ภายในตำหนักคุนหนิง
ช่วงเวลาหลายวันนั้นทุกคนต่างมีความสุข
ฮองเฮาแย้มพระสรวลทีพริ้มเพราจนใจละลาย ยามพระเนตรและขนงซึ่งงามระยับกว่าขนของนกตัวนั้นโค้งด้วยความอ่อนโยนยังเฉิดฉันกว่าดอกโบตั๋นแห่งลั่วหยางเสียอีก
นางชอบนั่งตรงระเบียงเพื่อชมนกน้อย
นั่งครั้งหนึ่งปาไปค่อนวัน
เพียงแต่เมื่อกาลเวลาผันผ่านวันแล้ววันเล่ารอยแย้มพระสรวลกลับค่อย ๆ จาง
กระทั่งเกือบครึ่งเดือนก็เลือนหายจากดวงพักตร์
เหล่านางกำนัลแอบพูดกันว่าฮองเฮาทรงแขวนกรงนั้นตรงระเบียงทางเดิน เมื่อพระองค์ประทับเพื่อทอดพระเนตรแต่ละครั้งก็ล่วงเลยไปครึ่งค่อนวัน แต่กลับทรงหม่นหมองลงเรื่อย ๆราตรีหนึ่งฝนเทกระหน่ำ
เช้าวันต่อมาเหล่านางกำนัลเห็นว่ากรงนกอันวิจิตรประณีตร่วงอยู่บนระเบียงทางเดิน ประตูกรงน้อย ๆ แง้มออก ส่วนนกน้อยแสนงดงามภายในกรงกลับอันตรธานไปโดยไม่ทราบสาเหตุ
เหล่านางกำนัลตระหนกตกใจอย่างยิ
