งหวงเฉียน
จางเจอแทบหลุดหัวเราะ เขาได้แต่ต้องขอขมาเฝิงหมิงอวี่ กล่าวว่าน้องสาวของตนยังมีนิสัยเหมือนเด็ก ขอเฝิงเซียนเซิงโปรดให้อภัยด้วยเฝิงหมิงอวี่ไหนเลยจะกล้าถือสาหาความ
เขาอายุปูนนี้แล้ว อีกทั้งสถานการณ์ปัจจุบันพิเศษนัก ต่อให้ไม่พอใจก็ไม่สะดวกจะแสดงออกทำได้แค่พูดด้วยใบหน้าแข็งทื่อว่า “ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร” ถือเสียว่าเหตุการณ์นี้ไม่เคยเกิด
จางเจอหลุบตา ยังคงมองเห็นรอยเท้าที่ประทับบนรองเท้าเฝิงหมิงอวี่ได้
ดรุณีน้อยฉลาดแสนซน มีแค้นก็ต้องชำระ ไม่ยอมตกเป็นฝั่ายเสียเปรียบแม้แต่น้อย
เขานึกถึงเหตุการณ์เมื่อครู่ ริมฝีปากซึ่งเดิมทีให้ความรู้สึกเย็นชาทวีความอ่อนโยนที่แม้แต่เขาเองยังไม่รู้ตัว จางเจอเพียงเอ่ยว่า “น้องสาวข้าเคยมีประสบการณ์ไม่ดีในวัยเยาว์ เมื่อหวนคืนครอบครัว คนที่บ้านก็ตามใจจนเสียคน นางจึงค่อนข้างขี้หงุดหงิด ต้องรบกวนอัครมหาเสนาบดีซ้ายช่วยดูแลด้วย”
นั่นเรียกว่า ‘ค่อนข้างขี้หงุดหงิด’ อย่างนั้นหรือ
นอกจากหญิงปากร้ายตามท้องตลาดแล้ว เฝิงหมิงอวี่ก็ยังไม่เคยเห็นสตรีนิสัยเช่นนี้มาก่อนเลย!
ใต้เท้าจางผู้นี้จิตใจลำเอียงจนเอียงไปถึงขอบฟั้าแล้ว
เพียงแต่ยามนี้เฝิงหมิงอวี่คิดจะหยั่งเชิงอีกฝั่ายพอดี เขาจึงถามว่า “ประสบการณ์ไม่ดี? นางเป็นน้องสาวท่านไม่ใช่หรือไร?”
จางเจอจึงรู้ว่าตนทายถูก
หลังจากสาวกนิกายสวรรค์ทางนี้ได้รับจดหมายก็เริ่มสงสัยเขากับเจียงเสวี่ยหนิงจริงเสียด้วย โดยเฉพาะเรื่องที่ว่า ทั้ง
