ว ทีเซี่ยเวยแค่เกิดมาก็อยู่ในชาติตระกูลสูงศักดิ์และยังรับสืบทอดยศถาบรรดาศักดิ์ของตระกูลเลย ไยเขาจะขอมีความสุขบ้างไม่ได้
ยิ่งไปกว่านั้น มันก็เป็นสิ่งที่คนผู้นี้ไม่ต้องการอยู่แล้วด้วย
และสิบกว่าปีที่ผ่านมา เขามีความสุขเป็นล้นพ้นที่ตนเลือกถูก
เนื่องจากเขาเคยเป็นยาจกสถานะต่ำต้อย จึงรู้ว่าชีวิตของผู้ที่ละทิ้งชื่อเซียวติ้งเฟยนี้ไปน่ะเป็นชีวิตที่ต่อให้เขากัดฟันทนสักเท่าไรก็ไม่อาจคว้ามาครอง
“เจ้ารู้หรือไม่ว่าเมื่อละทิ้งชื่อแซ่นี้ไปแล้วจะหมายความเช่นไรสำหรับเจ้า”
“รู้”
“เช่นนั้นยังต้องการจะละทิ้งอีกหรือ”
“มารดาเสียชีวิต บิดาไม่คู่ควร นามกลายเป็นความอัปยศ แซ่ทำให้ข้าเคียดแค้น ชื่อและแซ่เช่นนี้ข้าไม่ต้องการ มีเพียงขอบคุณสวรรค์ที่เมตตา ยามตกในภยันตรายได้เห็นสันดานคน[1]แม้จวีอันมิกล้าลืมเลือน แต่ก็ยินดีสละแซ่เดิม ลบนามเดิม ละทิ้งตัวตนเดิมไปเสีย เมื่อเป็นเช่นนั้นชนสูงศักดิ์ก็กลายมาเป็นสามัญชนแล้วมิใช่หรือแม้จะมีอุปสรรคนานัปการ ปณิธานของข้าไม่แปรเปลี่ยน”
เช่นนั้นชนสูงศักดิ์ก็กลายมาเป็นสามัญชนแล้วมิใช่หรือ
แม้จะมีอุปสรรคนานัปการ ปณิธานของข้าไม่แปรเปลี่ยน
เซียวติ้งเฟยคิดว่าคนผู้นั้นคงเคียดแค้นชิงชังชื่อแซ่สามคำนี้เอามาก ๆ
ไม่รู้เพราะเหตุใดยามนี้เขาชักหมดอารมณ์
อาจเพราะแม่นางผู้งดงามพูดถูกต้อง การได้ชื่อนี้มามีทั้งได้และเสียจริง ๆ แต่ผู้ใดใช้ให้เขาเกิดมาเป็นขอทานเล่า แม้ว่าชีวิตช่วงแรกจะไม่ได้มีสุขอ
