บร่ำร้องอ้อนวอนให้พวกเขาปล่อยตนไป
ชายวัยกลางคนซึ่งเป็นหัวหน้าหันมองไปทางด้านหลังคราหนึ่ง
เสียงที่เรียกให้เขาหยุดก่อนหน้านี้จึงพูดขึ้นมาว่า “เช็ดใบหน้าเขาให้สะอาด”
ใบหน้าเซียวติ้งเฟยถูกเช็ดจนสะอาดสะอ้าน
ตอนนี้เองที่เขาถูกคนบีบคางบังคับให้เงยศีรษะ จึงเห็นว่าห่างไปสามก้าวทางด้านหน้า ตรงตำแหน่งไม่ไกลจากชายวัยกลางคนนั้นมี…เด็กหนุ่ม
หรือบางทีอาจจะอยู่ระหว่างเด็กหนุ่มกับชายหนุ่ม
ไม่อาจแยกแยะช่วงวัยได้ชัดเจน
เนื่องจากอีกฝั่ายสูงมากกว่าคนทั่วไปนิด ๆแต่ก็ผอมกว่าคนทั่วไปหน่อย ๆ ดวงตาเย็นชาใบหน้าที่ดูอมโรคอย่างยิ่งฉาบความอาฆาตพยาบาท เมื่ออีกฝั่ายเห็นรูปโฉมของเซียวติ้งเฟยชัดเจน แววตาซึ่งสงบเยือกเย็นอยู่แต่เดิมพลันเย็นเยียบดั่งเกล็ดน้ำแข็ง
สิบกว่าปีผันผ่าน เซียวติ้งเฟยยังไม่อาจลืมสายตานั้นได้เลย
นั่นคือสายตาที่มักจะทำให้เขาเย็นสันหลังวาบยามนึกถึง
ตอนนั้นเขาตระหนกตกใจ ไม่อาจขยับเขยื้อนสักนิด
ต่อมาก็ได้ยินชายกลางคนขานชื่อ “ตู้จวิน?”
เนิ่นนานหนุ่มน้อยถึงจะถอนสายตา ก่อนเอ่ยว่า “พ่อบุญธรรม เขาเหมาะสมที่สุดแล้วขอรับ”
เหมาะสมอะไร?
เขาไม่เข้าใจเลยสักนิด
เพียงแต่เมื่อเขารอฟังจนเข้าใจแล้วจะไปมีประโยชน์อันใด
ก็เหมือนจะไม่ได้มีประโยชน์อะไรนักอยู่ดี
จากขอทานข้างถนนกลายเป็นคุณชายผู้อยู่ดีกินดี อาจกล่าวได้ว่าชีวิตเขาพลิกฟืนจากผืนดินขึ้นสู่สรวงสวรรค์ก็ได้ เขาตกระกำลำบากมามากเหลือเกิน ไม่อยากทนลำบากไปกว่านี้แล้
