วามคับแค้นสุดท้ายเมื่อโอกาสมาถึงก็ล้างแค้นแคว้นอู๋ได้สำเร็จ4. ตื่นทำงานเมื่อฟั้ายังไม่สาง กินข้าวยามมืดค่ำ เป็นสำนวนใช้เปรียบเปรยความขยันตั้งใจทำงานเพื่อบ้านเมือง
บทที่ 122 ละทิ้งชื่อแซ่ (2)ลือกันว่าใบหน้าของของติ้งเฟยซื่อจื่อคล้ายคลึงมารดาบังเกิดเกล้า หรือก็คือเยี่ยนซื่อผู้เป็นพี่สาวของหย่งอี้โหวเยี่ยนมู่มาก
ใช้ความงามของใบหน้าหากิน
ทั้งยังใช้ความหนาของใบหน้าหากินด้วย
คำพูดนี้มีความหมายลึกซึ้ง
เซียวติ้งเฟยโพล่งความจริงออกมาเพราะถือว่าผู้อื่นย่อมฟังไม่เข้าใจ สุดท้ายยังขยิบตาให้เจียงเสวี่ยหนิงอีก “ข้าคือบุตรที่ได้รับบัญชาจากสวรรค์ หากมาอยู่กับข้าจะได้เสพสุข แม่นางไม่ลองพิจารณาดูหรือ”
เจียงเสวี่ยหนิงยิ้มบาง “ใต้หล้านี้ไม่มีสิ่งใดได้มาโดยไม่ต้องออกแรง ในเมื่อมีให้ก็ต้องมีรับวาสนาของคุณชาย ผู้อื่นเกรงว่าจะรับไว้ไม่ไหว”
หากมีสิ่งที่มอบให้ก็ต้องมีสิ่งที่ได้รับ
เซียวติ้งเฟยซึ่งพูดจาเจื้อยแจ้วฉอด ๆ ไม่ยอมหยุดก่อนหน้านี้พลันนิ่งเงียบสีหน้าชะงักค้าง ไม่รู้เขานึกอะไรได้ใบหน้าเลยมีแต่ความถมึงทึง ผ่านไปครู่หนึ่งถึงส่งเสียงฮึดฮัดไม่พอใจ เชิดคางอย่างหยิ่งผยอง ก่อนจะแค่นเสียง “เจ้าจะไปเข้าใจผายลมอันใด!”เจียงเสวี่ยหนิงกลับไม่ได้โกรธ เพียงยิ้มให้
ไม่รู้เพราะเหตุใดเซียวติ้งเฟยกลับรู้สึกหวั่น ๆทั้งที่เพิ่งจะพบหน้าแม่นางผู้นี้ อีกฝั่ายไม่รู้สึกอะไรต่อการโอ้โลมของเขาและปราศจากความเขินอายด้วยซ้ำ ตรงกันข้
