ถึงสิบสี่ปี หลังจากผ่านความทุกข์ยากมาครั้งแล้วครั้งเล่าถึงมีโอกาสหวนคืนเมืองหลวง
หลายคนพูดกันว่านิสัยอันร้ายกาจ กลับกลอกปลิ้นปล้อนไม่เข้ากับความเป็นกุลสตรีในหอห้องของนางเป็นเพราะอนุภรรยาชั้นต่ำผู้นั้นสั่งสอนจนเสียคน
เดิมทีมีผู้รู้เรื่องนี้ไม่มากนัก
แม้แต่จวนตระกูลเจียงยังบอกใครต่อใครว่านางมีดวงชะตาไม่ดี ต้องฝากให้ผู้อื่นเลี้ยงดูอยู่ภายนอกเป็นเวลาสิบสี่ปี แล้วชะตาไม่ดีจึงจะสิ้นสุด คิดไม่ถึงว่าครั้นนางขึ้นเป็นฮองเฮา ไม่รู้เพราะเหตุใดเรื่องเล่าและข่าวลือสารพัดเกี่ยวกับชาติกำเนิดกลับแพร่กระจายบานปลายไปทั่วทุกหัวระแหงในเมืองหลวง
เช่นนั้นทุกครั้งที่ถึงวันเกิดของนาง สิ่งที่เจียงเสวี่ยหนิงนึกถึงจะเป็นเรื่องใดกันนะร่างของดรุณีน้อยเมื่อเทียบกับร่างของบุรุษวัยฉกรรจ์ ไม่ว่าอย่างไรก็ดูบอบบางกะทัดรัด
ฉะนั้นเมื่อเจียงเสวี่ยหนิงนั่งข้างหน้า ศีรษะจึงถึงแค่ระดับปลายคางของเขา ลำคอขาวนวลเนียนดั่งหิมะเผยออกมาเล็กน้อย พออยู่กลางปั่าเขาลำเนาไพรแบบนี้กลับให้ความรู้สึกบอบบางเป็นพิเศษ
จางเจอพลันรู้สึกเหมือนมีอะไรมากระแทกดวงใจ
ให้ความรู้สึกเจ็บแปลบกลาย ๆ
ชั่วขณะนั้นเขานึกอยากโอบกอดนางโดยไม่สนใจสิ่งใดทั้งสิ้น ทว่าในความเป็นจริงต่อให้กีบม้าย่ำกระแทกลุยโคลน เขาก็ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย เพียงใช้แขนเสื้ออันหลวมกว้างของตนบังสายลมหนาวที่พัดปะทะใบหน้าให้นางอย่างเงียบๆ
บทที่ 121 ผืนพิภพอันกว้างใหญ่ (2)ทงโจวห่างจากเม
