ืองหลวงเป็นระยะทางแค่ห้าสิบลี้ หากมีม้า ใช้เวลาค่อนชั่วยามก็เดินทางไปถึง
แต่คนกลุ่มนี้ใช่ว่าจะมีม้ากันทุกคน มิหนำซ้ำยังมีนักโทษหลบหนีคดีอยู่ด้วยไม่น้อย พวกเขาไม่มีชุดสะอาดสะอ้านมาผลัดเปลี่ยนด้วยซ้ำ จึงไม่กล้าเข้าเมืองอย่างผ่าเผยด้วยความเร็วสูงสุด
เห็นชัดว่าคนจากนิกายสวรรค์เองก็คำนึงถึงประเด็นดังกล่าว
ระหว่างทางพวกเขาหยุดพักนอกหมู่บ้านขนาดเล็กริมแม่น้ำแห่งหนึ่ง
ขณะนี้เป็นยามเที่ยงตรง ดวงตะวันสาดแสงลงมาขับไล่ความหนาวเย็นไปหลายส่วนกระท่อมสร้างเรียงรายหลังแล้วหลังเล่าภายในหมู่บ้าน ได้ยินบรรดาสุนัขเฝั้าบ้านเห่าเป็นบางครั้ง และมองเห็นควันไฟจากการประกอบอาหารลอยอ้อยอิ่ง
หวงเฉียนใช้นิ้วเปั่าปากอยู่นอกหมู่บ้าน คนอื่นยังไม่เห็นว่าเขาจะทำอะไรต่อก็มีชายหนุ่มรูปร่างกำยำสวมชุดผ้าเนื้อหยาบหลายคนเดินออกมาจากหมู่บ้าน
ทั้งสองฝั่ายเริ่มสนทนากันตรงนั้น
เจียงเสวี่ยหนิงจับมือจางเจอลงจากม้า พอเคลื่อนสายตาก็เห็นเหตุการณ์นี้เข้าพอดี เมื่อเหลียวมองรอบด้านก็เห็นทุกคนโดยรอบต่างหยุดพักผ่อนกันแล้ว บ้างสนทนากับผู้อื่นหรือไม่ก็สำรวจดูสถานการณ์รอบด้าน ไม่มีใครสนใจพวกนางทางนี้เลย นางจึงถามเสียงเบาว่า “ใต้เท้าจางมีเรื่องอะไรกันแน่เจ้าคะ”
นางอยากถามเขาตั้งนานแล้ว
เพียงแต่ส่วนใหญ่ทั้งคู่จะร่วมเดินทางพร้อมทุกคนมาตลอด ไม่มีโอกาสสนทนากันต่อหน้าผู้อื่นแม้แต่น้อย ต่อให้นางสงสัยก็มิอาจหาโอกาสซักถาม
จางเจอรู้อยู่แก่ใจว่าเรื่อ
