งบ้านหรือไม่ก็นางคณิกาแต่งเครื่องประทินโฉมในหอนางโลม ไหนเลยจะเคยมีวาสนาได้พบสตรีงามเพริศพรายเช่นนี้
แค่มองก็มีคนตาค้างจำนวนไม่น้อย
เมื่อเสียวเปั่าเห็นดวงหน้านี้กลับลอบขมวดคิ้วโดยไม่มีผู้ใดสังเกตเห็น จากนั้นก็ปรบมือโห่ร้องด้วยความดีใจ “พี่สาวช่างงามจริง ๆ !”
เจียงเสวี่ยหนิงอยากถือโอกาสสนทนากับเด็กน้อยสักหลายประโยคเพื่อค้นหาความจริง
คิดไม่ถึงว่านางยังไม่ทันเอ่ยปาก เสียวเปั่าก็ตบศีรษะตนเองและพูดว่า “แย่ละสิ ลืมธุระไปเลย” กล่าวจบก็วิ่งหายไป
ทุกคนไม่ได้ใส่ใจ คิดเพียงว่าเด็กน้อยลืมธุระจึงรีบร้อนลนลานไปจัดการส่วนเจียงเสวี่ยหนิงรู้สึกผิดปกติอย่างบอกไม่ถูก นางไม่ได้เข้าไปร่วมวงกับผู้อื่นทางด้านนั้นเพียงเดินออกมาและมองกลุ่มคนซึ่งกำลังหารือกันในปั่าทึบไกลลิบ ๆ
นางล้างใบหน้าจนสะอาดหมดจด ขนตาประดับหยาดน้ำระยิบระยับวับวาว ยังคงสวมเสื้อตัวนอกของบุรุษซึ่งขนาดใหญ่โคร่งและออกจะเรียบง่ายเกินไปตัวนั้น ทว่ากลับสอดรับกันดั่งสัตตบรรณโผล่พ้นวารี ยามชม้ายชายตาเปล่งประกายงามหยาดเยิ้ม
ฉะนั้นเมื่อจางเจอหารือกับทุกคนเสร็จและเดินออกมาจากปั่าทึบก็พบว่าสถานการณ์แปลกไปเล็กน้อยผู้ที่เขาพบตลอดทางมีรอยยิ้มประดับเต็มใบหน้า ถึงขั้นแสดงความเอาใจใส่หน่อย ๆ
ขุนโจรผู้หนึ่งซึ่งผลัดผ้าถอดชุดนักโทษไปแล้วเป็นฝั่ายส่งชุยปิงให้ขณะที่เขาเดินผ่านพร้อมยิ้มกล่าว “ตอนเช้าใต้เท้าจางคงยังไม่ได้กินสิท่า กินรองท้องก่อนหรือไม่”
จางเจอเหล
