แม่นางมาก่อนเลย ช่างเสียมารยาทแล้วจริง ๆ ข้าชื่อติ้งเฟย แม่นางเรียกชื่อข้าโดยตรงเลยก็ได้ ไม่ทราบแม่นางมีนามว่าอันใด”
เจียงเสวี่ยหนิงช้อนตา มองเห็นจางเจอกำลังเดินมาด้านหลังเซียวติ้งเฟย ไม่รู้เพราะเหตุใดพลันนึกถึงคำว่า ‘น้องสาวของข้า’ ที่คนผู้นี้บอกคนอื่นเมื่อสักครู่ นางจึงส่งยิ้มให้เซียวติ้งเฟยแล้วเอ่ยว่า “ใต้เท้าจางแซ่จาง ส่วนข้าเป็นน้องสาวของเขา คุณชายติ้งเฟยคิดว่าควรเรียกข้าเช่นไรเล่าเจ้าคะ”
เซียวติ้งเฟย “…”
คำถามเมื่อครู่ถามไปเพราะเขาไม่เชื่อคำพูดเพ้อเจ้อของจางเจอแท้ ๆ ! ผลกลับกลายเป็นถูกเจียงเสวี่ยหนิงใช้เหตุผลนี้มายอกย้อนเสียได้ น่าหงุดหงิดนัก!
เขายกนิ้วแหวกเส้นผมที่ปรกข้างหน้าผากตนเองเบา ๆ ด้วยกิริยาสง่างาม ปรับสีหน้าอย่างรวดเร็วพร้อมกล่าวด้วยความตรงไปตรงมายิ่ง“เช่นนั้นไม่ทราบว่าแม่นางอายุเท่าใด มีคู่หมั้นแล้วหรือไม่ ที่บ้านมีกันกี่คน”
สายตาของเจียงเสวี่ยหนิงมองไปด้านหลังเขาไม่เอ่ยคำ
จางเจอเพิ่งมาหยุดยืนใกล้ ๆ และได้ยินคำพูดของเซียวติ้งเฟยเข้าพอดี ใบหน้าซึ่งเดิมทีก็ไร้อารมณ์อยู่แล้วทวีความเฉยชาอย่างเห็นได้ชัดกล่าวเสียงเย็นเยียบ “คุณชายติ้งเฟยออกจะถามมากเกินไปแล้ว”
เซียวติ้งเฟยถึงรู้สึกตัวว่ามีคนอยู่ข้างหลัง
มีคนได้ยินคำพูดของเขาแล้ว แต่คิดไปคิดมาก็ไม่กลัวอีกฝั่ายแม้แต่น้อย
ใครใช้ให้อีกฝั่ายพูดเองว่านางคือน้องสาวเล่า
เซียวติ้งเฟยหัวเราะขณะหันหน้ากลับไปใบหน้าเปียมความจริงใจ ไม
