ตลอดทางอย่างมิอาจหลีกเลี่ยง ควรรีบรุดไปให้ถึงทงโจวจึงจะปลอดภัยที่สุด
ทุกคนเตรียมตัวออกเดินทางทันที
เพียงแต่ผู้ที่หารือเส้นทางการเดินทางครั้งนี้มีแต่คนของนิกายสวรรค์ ส่วนบรรดาผู้หลบหนีจากคุกหลวงไม่ได้มีส่วนร่วมเลย ฉะนั้นเมื่อนิกายสวรรค์แจ้งแผนการโดยไม่ถามไถ่ความเห็นพวกเขาสักคำจึงทำให้บางคนที่ความคิดอ่อนไหวลอบย่นหัวคิ้วบางคนแอบมองเมิ่งหยางอย่างอดไม่ได้
คิดไม่ถึงว่าเมิ่งหยางจะลุกจากมุมนั้นโดยไม่แยแส เดินทางมุ่งหน้าไปพร้อมคนของนิกายสวรรค์ราวกับไม่ว่าจะไปที่ใดก็ไม่เกี่ยง ปราศจากความเห็นโต้แย้ง
ม้ามีจำกัด แต่เพราะฝั่ายนิกายสวรรค์เชื่อใจจางเจอแล้ว อีกทั้งคิดว่าเขาทำงานให้ตู้จวินซานเหรินจึงไม่กล้าละเลย แบ่งม้าให้เขาตัวหนึ่ง
จางเจอกำลังจัดอานม้า
เจียงเสวี่ยหนิงยืนเอามือไพล่หลังอยู่ด้านหลังเขาอย่างว่าง่าย นางมองสำรวจสีหน้ากล่าวพลางกลั้นหัวเราะ “เป็นพี่ชายแต่กลับไม่รู้เวลาตกฟากของข้า คงไม่ดีกระมังเจ้าคะ”
คำว่า ‘พี่ชาย’ สองคำนี้ของนางฟังแล้วไร้ซึ่งความผิดปกติใด ๆ แต่แท้จริงแฝงความประชดประชันอยู่หลายส่วน
หากจางเจอไม่รู้ว่านางย้อนเวลากลับมาเกิดใหม่เหมือนกัน เกรงว่าคงยังฟังตื้นลึกหนาบางไม่ออก ชาติก่อนเขานับว่ารู้จักนิสัยใจคอของนางอยู่บ้าง จึงทราบว่านางไม่ค่อยสบอารมณ์
ทว่าเขาได้แต่แสร้งทำเป็นไม่รู้
มือที่ดึงบังเหียนหยุดชะงัก กล่าวด้วยท่าทีสงบนิ่ง “นั่นเป็นเพียงแผนรับมือชั่วคราว ขอคุณหนูรองเจียงโปร
