เสวี่ยหนิงรู้สึกว่าคำพูดของเขาวันนี้แฝงการประชดประชันมากเป็นพิเศษ นางอยากโต้เถียงอย่างอดไม่อยู่ แต่ครั้นนึกได้ว่าศัตรูกล้าแข็งส่วนตนเองอ่อนแอ สุดท้ายก็ต้องยอมรับว่าไม่อาจหาญ
นางบอกเสียงอู้อี้ “เรื่องใหญ่เช่นนี้ ศิษย์ก็ไม่กล้าเชื่อผู้ใดเช่นกันเจ้าค่ะ”
เซี่ยเวยเพียงถามว่า “เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าข้าจะได้ตั๋วเงินปึกนี้มา”
เจียงเสวี่ยหนิงตอบกลับอย่างว่าง่าย ไม่กล้าปิดบังสิ่งใดทั้งสิ้น “ฝากให้ใต้เท้าโจวอิ๋นจือผู้คุมกองพันแห่งองครักษ์เสื้อแพรปล่อยข่าว ข้ารู้ว่าท่านทราบเรื่อง จึงเดาว่าเป็นท่านเจ้าค่ะ”
ทว่านางยังเล่นเล่ห์อยู่บ้าง
ทั้งไม่บอกว่า ‘ข้าส่งโจวอิ๋นจือไป’ และไม่ได้เรียกขานชื่อโจวอิ๋นจือโดยตรง แต่พูดว่า ‘ใต้เท้าโจวอิ๋นจือผู้คุมกองพันแห่งองครักษ์เสื้อแพร’พยายามตัดความสัมพันธ์ระหว่างตนกับโจวอิ๋นจือเต็มที่เพื่อเลี่ยงไม่ให้เซี่ยเวยนึกว่านางลอบสั่งสมขุมกำลังของตัวเอง
อย่างไรเสียนางก็คิดว่าความร่วมมือระหว่างตนกับโจวอิ๋นจือเป็นการขอเนื้อจากเสือ[1]
หากเซี่ยเวยผูกใจเจ็บเพราะเรื่องนี้ จะมิกลายเป็นว่านางถูกกล่าวหาทั้งที่ไม่ได้ทำอะไรผิดหรอกหรือ
เซี่ยเวยกล่าวอีก “เช่นนั้นเหตุใดถึงปล่อยข่าวบอกข้า”
เจียงเสวี่ยหนิงอับจนวาจาทันที
สายตาเซี่ยเวยตรึงบนใบหน้านาง แล้วนางก็บังเอิญช้อนดวงตาขึ้นมาสบเงียบ ๆ รู้สึกว่าดวงตาดำทะมึนของบุรุษตรงหน้าเต็มไปด้วยประกายสำรวจตรวจสอบอันคมกริบ เล่นเอาตกใจจนก้มหน้างุดใหม่ รี
