ประทับจุมพิต เอ่ยกลั้วหัวเราะเบา ๆ ว่า “กระหม่อมว่าพระองค์ไม่ทรงทราบสถานการณ์ที่กำลังเผชิญกระมัง วัน ๆ เอาแต่สืบเรื่องที่ตนไม่ควรรู้ หากคนผู้นั้นทราบว่าวันนี้ทรงได้ยินกระหม่อมพูดอะไรไปบ้าง เกรงว่าต่อให้เขาไม่ต้องการ แต่ก็ยังต้องมาคิดบัญชีกับกระหม่อมและสังหารพระองค์อยู่ดี”
ครั้นนางกำนัลซึ่งไปหยิบเสื้อคลุมกันลมให้นางกลับมาเห็นเซียวติ้งเฟย ก็สะดุ้งโหยงเจียงเสวี่ยหนิงปิดปากไม่พูดอะไรต่ออีก
ส่วนเซียวติ้งเฟยถวายพระพรด้วยร่างเอียงกระเท่เร่ปราศจากความจริงจัง จากนั้นถอยออกไปจากศาลา คงกลับไปที่งานเลี้ยง
นับแต่นั้นเจียงเสวี่ยหนิงก็มักอดคิดไม่ได้ว่า‘คนผู้นั้น’ และ ‘เขา’ ที่เซียวติ้งเฟยเอ่ยถึงคือใครมิหนำซ้ำบางทีคนผู้นั้นอาจแค่ยังไม่คิดสังหารนางเฉย ๆ นั่นพิสูจน์ได้ว่าอย่างน้อยอีกฝั่ายก็มีความสามารถพอจะลงมือได้จริง ๆ …
แต่ต่อให้ครุ่นคิดอย่างไรก็ปราศจากเบาะแสให้ล่วงรู้
นอกจากนี้ ทุกเรื่องที่ติ้งเฟยซื่อจื่อตัวจริงควรทราบ ไม่ว่าจะเป็นรายละเอียดปลีกย่อยหรือเรื่องราวใหญ่โตเพียงใด เซียวติ้งเฟยผู้นี้ต่างทราบทะลุปรุโปร่ง เช่นนั้นสิ่งเดียวที่นางมั่นใจคือหากมีผู้วางแผนอยู่เบื้องหลัง นั่นย่อมเกี่ยวข้องกับติ้งเฟยซื่อจื่อตัวจริงอย่างแน่นแฟั้น หรืออาจเป็นฝีมือติ้งเฟยซื่อจื่อตัวจริงเสียงจริงเลยด้วยซ้ำ!
ทว่าจนกระทั่งนางทำอัตวินิบาตกรรมที่ตำหนักคุนหนิงก็ยังไม่อาจไขความลับดังกล่าว
บัดนี้…
เจียงเสวี่ยหนิงซึ่งหน้าผา
