่
หลี่ว์เสี่ยน “เจ้ากับข้ารู้จักกันมาหลายปี สิ่งที่ข้านับถือเจ้ามากที่สุดคือสิ่งใดรู้หรือไม่”เซี่ยเวยไม่กล่าวอะไร
หลี่ว์เสี่ยนยกมุมปาก ทว่าดวงตาปราศจากรอยยิ้ม “ไม่ใช่สติปัญญาและการวางแผนของเจ้าและไม่ใช่ความอดทนต่อความอัปยศของเจ้าด้วย…แต่เป็นการไม่ใกล้ชิดสตรีของเจ้าต่างหาก”
อย่างไรก็ตาม เซี่ยเวยครุ่นคิดดูแล้วก็มิได้รู้สึกว่าตนกระทำเรื่องไม่สมควรอันใด หนิงรองเป็นเพียงลูกศิษย์ที่ไม่ว่าจะเป็นเรื่องตัวอักษรหรือภาพวาดล้วนไม่เอาอ่าวเท่านั้นเอง
มิหนำซ้ำ…
หนิงรองยังต่างจากผู้อื่นเซี่ยเวยมั่นใจว่าตนเพียงต้องการทดสอบว่าดรุณีน้อยผู้นี้กล่าวจริงหรือเท็จ อีกทั้งต้องการผูกมัดและชี้แนะนางไม่ให้เดินผิดทาง นอกจากเรื่องพวกนี้ก็ไม่มีเจตนาส่วนตัวอื่นใดแอบแฝงเลยทั้งยังปราศจากความปรารถนาฉันชายหญิงสักกระผีก เขาเห็นอีกฝั่ายเป็นลูกศิษย์และผู้เยาว์ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับนางเลยเปิดเผยจริงใจ ด้วยเหตุนี้เขาจึงรู้สึกว่าหลี่ว์เสี่ยนกังวลเกินเหตุ
เซี่ยเวยใช้มือกดปึกตั๋วเงินบนมืออีกข้าง ยังคงแสดงเจตนาว่าจะไม่คืนให้หลี่ว์เสี่ยน “ก็แค่ลูกเล่นเล็ก ๆ น้อย ๆ แค่หยอกล้อกันอย่างขำขันไร้สาระ หากให้ผู้อื่นเห็นรังแต่จะเป็นที่หัวเราะเยาะเปล่า ๆ เจ้าน่ะคิดมากไปแล้ว”
หลี่ว์เสี่ยนอดวิเคราะห์ไม่ได้ว่าคำพูดนี้เป็นจริงหรือเท็จ
แต่ครั้นเห็นสีหน้าเซี่ยเวยปราศจากความผิดปกติ ยามนี้จึงเริ่มสงสัยขึ้นมาบ้างแล้วว่านี่ตนกำลังใช้จิตใจของคน
