ีอำนาจในราชสำนักอย่างยิ่งยวด หูตาน่าจะกว้างไกล เจ้าพอมีลูกน้องที่เหมาะสมจะทำให้พวกของรองราชครูเซี่ยไป ‘ได้ยิน’ ข่าวคราวบ้างหรือไม่”
โจวอิ๋นจืออึ้งทันที
เจียงเสวี่ยหนิงเสริมอย่างเนิบช้า “คนของนิกายสวรรค์พวกนั้นพอได้เงินจากข้าแล้วไม่มีทางรั้งอยู่เมืองหลวงต่อ จะต้องหาทางแอบออกไปอย่างแน่นอน เจ้าเป็นองครักษ์เสื้อแพรอำนาจแทรกซึมไปไม่ถึง ย่อมไม่สะดวกจัดการเรื่องนี้ ไม่สู้มอบให้ผู้อื่นไปทำดีกว่า”
เงินก้อนนี้เดิมทีเจียงเสวี่ยหนิงเตรียมไว้ให้จวนหย่งอี้โหว ไม่อยากให้ตกในเงื้อมมือคนถ่อย
ทว่ากำลังของนางเพียงคนเดียวไม่อาจขัดขวางเรื่องนี้ได้
ยิ่งไปกว่านั้นนางกลัวว่าพวกนิกายสวรรค์จะฮุบเงินไม่มอบจดหมายให้ หากเป็นแบบนั้นงานนี้จะไม่เพียงล้มเหลว แต่ยังถูกแว้งกัดด้วย สิ่งสำคัญคือจะเกิดอะไรขึ้นกับจดหมายไม่ได้เด็ดขาด เป็นเหตุให้นอกจากตัวนางแล้ว ทางที่ดียังต้องมีหลักประกันอีกชั้น
—————
โจวอิ๋นจือคาดเดาเจตนาของนางไม่ค่อยออกจริง ๆ
รองราชครูเซี่ยย่อมมิใช่คนธรรมดาทั่วไปหากต้องการให้เขาคิดว่าข่าวที่ได้รับถูกปล่อยโดยไม่เจตนาอย่างแยบยลแล้วละก็ย่อมไม่ใช่เรื่องง่าย
แต่กระนั้นเพียงชั่วพริบตาต่อมา โจวอิ๋นจือก็นึกถึงความสัมพันธ์ระหว่างเจียงเสวี่ยหนิงกับเซี่ยเวยถือว่าเป็นศิษย์กับอาจารย์กันได้กระมัง
เช่นนั้นในเมื่อนางต้องการให้เซี่ยเวยรู้ ไฉนไม่บอกกล่าวตามตรงไปเลยเล่า
บางทีความสัมพันธ์ระหว่างสองคนนี้อาจมีบางอย่างไม่ธรร
