มดา ตัวเขาเองก็สุดจะคาดเดาไม่สู้แสร้งทำเป็นไม่รู้และไม่คิดอะไรมากความดีกว่า เพียงพยายามหาหนทางทำเรื่องนี้ให้ลุล่วงเป็นพอ
หลังจากเข้าพบเจียงเสวี่ยหนิง โจวอิ๋นจือก็นำตั๋วเงินจำนวนหนึ่งหมื่นตำลึงจากไป
ขณะออกจากจวน เขาแลเห็นรถม้าสุดแสนธรรมดาคันหนึ่งจอดอยู่หน้าประตูจวน
เมื่อเคลื่อนสายตามองก็เห็นโหยวฟางอิ๋นลงมาจากรถ
ทั้งสองคนได้พบหน้ากันเช่นนี้เอง
ครั้นโหยวฟางอิ๋นเห็นเขาก็อึ้งงัน แต่จากนั้นก็เผยรอยยิ้มพร้อมแสดงการคารวะ ถึงอย่างไรหน้าประตูจวนตระกูลเจียงก็ไม่ใช่สถานที่ที่ควรจะสนทนาพาที ทั้งคู่จึงต่างเดินสวนกันไป
โหยวฟางอิ๋นใกล้จะแต่งงานแล้วสองวันมานี้เจียงเสวี่ยหนิงกำลังคิดหาโอกาสเรียกนางมาพบเพื่อมอบหมายบางอย่างพอดี คิดไม่ถึงว่านางจะมาหาเองถึงที่ ทำให้อดตื่นเต้นยินดีไม่ได้
ยามพิศดูดรุณีผู้นี้ก็พบว่าต่างจากช่วงหลายวันก่อนหน้าพอสมควร
อาจเพราะจวนปั๋อก็ตระหนักว่านางกำลังจะแต่งงาน อย่างไรเสียเปลือกนอกต้องทำอะไรพอเป็นพิธีหน่อย การจะตัดชุดที่พอดูได้ให้บุตรีอนุภรรยาสักคนมิได้ใช้เงินมากมาย มิหนำซ้ำพวกเขายังหวังว่าจะหาเงินจากเหรินเหวยจื้ออีกจำนวนหนึ่ง ดังนั้นคงไม่ปฏิบัติต่อโหยวฟางอิ๋นอย่างเลวร้ายจนเกินไปอีกฝั่ายสวมชุดใหม่สีแดงอ่อนบนร่าง หน้าตาอิ่มเอิบขึ้นไม่น้อย ดูงามตาอย่างยากจะได้เห็น
เจียงเสวี่ยหนิงจับมือโหยวฟางอิ๋นแล้วกวาดตามองรอบหนึ่ง รู้สึกยินดียิ่งนัก “เดิมทีข้ารู้สึกว่าเหรินเหวยจื้อก็แค่ระดั
